Wat is dat dochs?

De "4 mijl Groningen in uur vol", kopte de krante ferline wike.
13.500 dravers hiene harren ynskreaun en mear kinne der net meidwaan.
4 myl dan hawwe wij it oer 6.440 meter.
In parkoers dat er it hiele jier leit, mar op 9 oktober moat elkenien dat sanedich drave. Ferkearsopstoppingen foar de stêd en rinopstoppingen foar de start. Hoe is it mooglik dat de heale wrâld kiest foar eveneminten wêr't je oars neat dogge as wachtsje op in oar. Wêr't je dus lêst ha fan in oar. Want der rinne hiel wat yn it paad. De hiele dei op in paad foar 6.440 meter. Praat fan te foaren en praat nei de tiid. De 4 myl fan Grins.
En dat foar in ôfstân fan neat. Wat in drokte om neat.

B.J. Hegen en Blues Busters

Blues Cruise yn Easter(sn)ein is sa stadichoan in begryp wurden. Snein 17 april wie al wer de lêste bluesmiddei fan dit winterseizoen. It wie prachtich waar en dat betsjutte dat de terrasdoarren wer iepen koene en it allegear in hearlik iepen karakter krige.
Seker in 150 man/frou (jong en griis) kamen lang of koart efkes lâns om te sjen en te hearen nei B.J. Hegen en de Blues Busters.
It wie wer tige sfearfol. Stoffel Bouma makke in pear foto's en hij hat de blues yn byld brocht sa't dy klonk. Prachtich!

Donor

Yn it AD fan ferline freed stie in nijsgjirrich stik oer in donor yn hert en nieren. Of miskien kin ik better sizze yn bloed en sperma. Want dat die hij tusken 1982 en 1994. En dan haw ik it foaral oer de sperma. In 1994 stoppe hij want syn frou fûn it wat in riskante saak wurden want de kâns waard hieltyd grutter dat harren eigen bern op in bepaald momint bêst wolris mei in healbroer of healsus in relaasje begjinne koene. Hij hie ommers sa'n 120 potsjes mei sperma yn levere yn dy 12 jier en de praktyk is ek noch dat meardere frouen gebrûk meitsje fan ien potsje. De kâns is dus oanwêzich dat út syn sied hûnderten bern omrinne.
Babs, in strip yn it AD sjocht it al foar him.

Lyts mar moai

It like mij freed 15 april in moaie dei om wat lytse doarpen te besykjen yn it ramt fan allefryskedoarpenfytstocht 2011 (afdft). It biedwurd wie hjoed lyts en (hast) dea(rinnend).
Al nei 6 kilometer berik ik it dea rinnende doarpke Hidaard. De útbuorrens Hidaardersyl en de Kliuw hawwe mear tarin fan besikers want dy lizze oan de trochgeande dyk. Hidaard rint dea. Sels foar fytsers.



Hidaard leit yn Littenseradiel en dat is te sjen. Ien namme boerd bij it binnenkommen (en dat liket mij genôch) en oan de lofterkant sjogge je yn in inkele eachopslach wat Hidaard te bieden hat: In tsjerke, in boarterstún, in bushalte, in sportfjild en trije bankjes op de terp. En blommen as groet.



Fia de earder neamde útbuorrens en Nijlân, de Wolsumer ketting en Blauhús kom ik yn Greonterp. Foar auto's rint dat dea foar fytsers net. In moai doarp dêrom. Bekend fan van it Reve. De brêge wurdt opkreaze en at der de oare dagen krekt sa folle aktiviteit is as dizze dei, dan kin it noch jierren en jierren duorje foar it klear is.
De gemeente Súdwest Fryslân wol foaral sjen litte dat se net allinne foar Snits binne mar ek foar de doarpen. Oerdriuwe kin ek want om bij al "dy gatten" twa buorden del te setten is wat te folle fan it goeie. Je soene it ris misse kinne at je nei lofts sjogge at it rjochts stiet.




It doel is hjoed net om troch Greonterp te gean mar efkes in eintsje werom en dan op nei it binnenpaad rjochting Hieslum.
In moaie route hoewol de opgonkjes bij de brêgjes net al te handich binne foar in lisfyts. Werom op de dyk gean ik op nei Hieslum. Ek dat rint dea, hoewol je troch Hieslum hinne noch in hiel ein troch it lân ride kinne nei in kamping.



En dêr bij Hieslum leit sa't it skynt in fleanfjild. Foar modelfleantúchjes. Meast aktyf op senon of sneintemiddei tink ik want der wie neat te sjen.
Sa gean ik rjochting Parregea, hoewol ik dat lit letterlik en figuerlik lofts lizze lit. Letter marris hinne at de brêge troch twa wippers betsjinne wurdt en ien fan de twa tiid foar in praatsje hat.




Dus nei Dedzjum. Koartlyn noch meielkoar foar de Rijdende Rechter nei wat skeel om in hage, in wetterpiip en wetter ûnder de fleir. De rêst liket werom keard. Ek hjir wer twa fan dy grutte boerden (foar beide eagen ien). En no't ik dochs yn Dedzjum bin liket it mij goed efkes op it tsjerkhôf te sjen. Want de man wêr't ik nij neamd bin leit dêr op it tsjerkhôf.




Myn oerpake Aant Boerstra leit hjir bij syn Hiltjse Bosma. Ferstoarn yn 1936. Wol de noardkant. Gjin foaroansteande famylje dus.
En fia de útbuorren Arkum rolje ik Tsjerkwert binnen wêr't se noch altiten dwaande binne mei de dyk en wierskynlik in wedstriid dogge mei Nijlân om te sjen wêr't it it langste duorret.





En fia Boalsert, Hichtum en Burchwert werom nei Wommels.
Ik kin Hidaard, Greonterp, Hieslum en Dedzjum bijskriuwe . De rest hie ik al west.

Duvelsrak

Alarmearjende berjochten fanút Snits. In skriuwer yn de Ljouwerter krante hie it oer in skibaan. Dus mar ris sjen bij de Houten brêge. Want it Duvelrak is iepen foar fytsers. De neist lizzende tunnel moat opkreaze wurde en no meie de fytsers oer de brêge. Of leaver sein se moatte oer de brêge at se net in hiel ein omfytse wolle.
Al fêst wat foto's en yn it wykein mar ris wat skriuwe op Blijdatikfyts. Want Snits is al net echt in fytsfreonlike stêd en dit eaget ek net goed.

Fjoertoer

Dit wykein is de fjoertoer rin tocht op Skylge. No haw ik echt hielendal neat mij rinnen. It is sa slim dat ik op de fyts nei de brievebus 100 meter fierderop gean en de byb wêr't ik op útsjoch haw ik noch nea geandewei besocht.
Nee, ik gean der foar de gesellichheid hinne. Alteast dat hoop ik dan mar. Dat it gesellich is
Yn alle gefallen kin ik myn it gesellige mei it ûnnuttige ferienigje: de allefryskedoarpentocht.
Sneintejûn kin ik dizze 12 plaknammen ôfstreepje:
Striep
West-Terschelling
Oosterend
Kaard
Kinnum
Landerum
Lies
Midsland
Formerum
Hee
Hoorn
Baaiduinen

Murphy

"At in man en frou net foar elkoar yn de widze lein binne, moatte sij soargje dat dy widze leech bliuwt" dat wie hjoed it sizzen op it deikalinder fan Murphy.

Alle dagen begjinne wy de dei troch nei it moarn sizzen de tekst fan de dei yn ús op te nimmen. Sa begjinne wy de dei mei in laits. Of wij glimkje allinne mar at de tekst te ticht bij komt.
Want de politikus hat it net sa stean op de de definysje fan Michael: Polityk is de keunst fan it op in oannimlike wize ferwikseljen fan de haad- en de bijsaken.

Ik soe sizze besykje sa'n ding noch te besetten ek al is it mar foar 9 moannen. It koartingsbriefke fan 50 % sil der wol bij lizze yn de boekhannel.

En omdat it bij mij de wike fan de ynstrumentale muzyk is noch mar ien.

Ynstrumentaal

Der hat in tiid west dat muzyk mij sûnder sjongen tsjin stie. Der binne útsûnderingen mar in sjonger of sjongster bepaalt foar in grut part it lûd fan in groep. Fansels ik hâld fan dy jankende gitaar mar likernôch ek fan de stim.
Der binne útsûnderingen. En it kaam foarhinne dan ek in inkele kear foar dat in ynstrumentaal nûmer in grutte hit waard. Sûnder djip nei te tinken kin ik mij sa in oantal nûmers foar de geast krije.
Booker T & Mg's mei Time is tight. Dat fyn ik hjoeddeisk in prachtich nûmer mar yn dy jierren dat ik útgie ferflokte ik dizze klanken. Dit wie earne yn in diskoteek it lêste nûmer en dat betsjutte ein fan de jûn.
Ek Albatross fan Fleetwood Mac siit goed ynelkoar mar it ferprutste in jûn omdat it dûnsen dan oergie yn skowe en dat wie net myn ding: myn begjinnende ferkearing rekke dan meast út.
Dat ik The 5th fan Exception ek wol aardich fûn wiisde op klassike belangstelling mar ik kin jim sizze dêr is it bij bleaun.
Mar it nûmer wat mij it measte bybleaun is , komt fan de Swinging Soul Machine. Gjin muzyk dy't mij oanspruts mei dat getoeter mar de titel wie geowan leuk: Spooky's day off.
Sjonger Spooky mocht bij ien nûmer net mei dwaan en krekt dat waard harren grutste hit.

Spesjaal foar jim de top 150 mei ynstrumentale nûmers. In list fan alle tiden.
Ik bin benijd wat jim favoryt is.
Twa filmkes dizze kear.
Spesjaal foar de fans yn Parregea en omkriten fan Pink Floyd.




En spesjaal foar mijsels omdat dit nûmer fan de âlde BZN altyd in hichtepunt wie.

Tafersjoch

Sneon wie it kreas waar, dus koe in fytstocht net út bliuwe. En om wat doelleas om te fytsen tsjinnet ta neat. Dêrom in ferfolch jûn oan myn doelleaze AlleFryskedoarpentocht en dizze kear yn kombinaasje mei wat tafersjoch.
Sa wol ik witte at it wat drok wie bij it Ges yn Snits en at de djoere boaten dêr goed besocht wurde troch minsken yn hast like djoere auto's,
ik wol witte at Top en Twel noch oanelkoar leit,
at it pontsje fan Langwar de selde route noch fart,
at der wat moaie terrassen en ytgelegenheden binne yn it sintrum fan Langwar
at it wat drok is mei slaande minsken op de golfbaan fan Legemar,
at de brêge fan Spannenburg normaal iepen wol,
at Koufurderrige echt sa'n lang doarp is sûnder folle bewenning
at it fytspaad troch de Hommerts sa moai wurden is at sein wurdt,
at de loslizzende tegels yn it fytspaad fan Osingahuzen my net mear om de earen fleane,
at it mei tegels beleine fytspaad tusken Heech en Aldegea wol in oplossing is,
at Aldegea W no gewoan Aldegea hjit
at ik sa as altiten wachtsje moat foar de brêge op de Abbegeaster Ketting
at Nijlân echt opkreazet nei dy lange wurksumheden
en at kafé de Kliuw noch altiten ticht is.

It antwurd op al dizze fragen is ja.
En dêr haw ik 73 kilometer foar fytse moatten. En ik mei de folgjende doarpen wer ôfstrepe: Top en Twel, Langwar, Boarnsweach, Legemar, Sint Nyk, Tsjerkgaast, Koufurderrige, de Hommerts, Osingahuzen, Heech, Aldegea, Abbegea, Nijlân.

MacBeth

Ik hie gjin Ira Judkovskaja fan Tryater nedich op in Macmoeting om mij oertsjûgje te litten dat in besite oan MacBeth hielendal net sa ferkeard wêze soe.
Freedtejûn sette ik myn twa nei beste fytske foar en sette ôf nei Achlum.
De twa opfallende tinten hawwe op himsels al wat en de rêstige ûntspannen sfear foarôf diene de rest.
Neffens mij foar it earst dat ik gjin kaart yn de foarferkeap kocht hie en dat seit miskien wol wat. Twa kear 13 kilometer foar neat fytse hie oars net leuk west.
Moai dat der noch aardich wat folk op ôfkommen wie.
De stuollen op de tribune sieten goed, it dekôr seach der ferrassend út en it lûd wie prima. En dat lêste wie mar goed ek want ik skrilje gewoanwei net te bek at it geve en moaie Frysk myn earen binnendringt, mar foar in taalman klapperen myn earen betiden ek. "Wêr ha se it oer", flústere immen neist mij.
Hoates en toates oerfoel mij it selsferwyt dat ik net bij machte bin om der ek mar twa moaie sinnen fan te ûnthâlden. Noch sterker as oars hie ik grutte wurdearring foar de skriuwer fan sok toaniel (Shakespeare) en yn dit gefal foar de oersetster Nynke Laverman.
It is yn it earste part fan it stik efkes sykjen nei de rol dy't elkenien hat en it is ek wat wachtsje op aksjes. Want al hoe moai de tekst ek is, allinne nei moaie teksten heare hâldt gjin minske twa oeren fol.
Mar nei it skoft brânt it hielendal los. Alles falt op syn plak en de moaie teksten hiene al ynhâld mar krije no mear funksje.
MacBeth is mij goed befallen en tsjin twifelders soe ik sizze, nim de gok mar. Want al ha jim wat minder mei de taal it spyljen kin wis ek besjen lije.
Om goed kertier oer tsienen stean ik wer bûten. It is no tsjuster en ik sykje myn paad werom earst fia it stikje ûnferhurde Slachtedyk wat gelokkich aardich sljocht makke is.
En wylst harkje ik nei "de dei werom" en "mei it each op moarn" en wurde de teksten sa no en dan ûnderbrutsen mei muzyk sa as Status Qua. En nei de brûs en mei in bierke is it goed weromsjen op in moaie jûn.

Daar is ie weer...

"Daar is ie weer" binne de wurden dy't tiisdeis foar in grut part it lûd bepale yn Wommels. "Daar is ie weer", dan witte wij dat de grienteboer út Sint Anne wer oankommen is mei syn keapkes dy't er mei lûd oanpriizget.
Trije dagen foar de tiisdei krije wij in struibriefke yn de brievebus. Oan de iene side wyt en op de oare side geweldige oanbiedingen.
Want Douwe Offringa dy lit ús witte dat de wytlof net 1.49 is mar 75 eurosinten. Ja, en dan is it moai meinommen dat je it tafallich 7 dagen yn de kuolkast bewarje kinne. Langer hoecht ek net, want dan is it al wer tiisdei en "daar is ie al weer"
En sa lês ik dat de komkommer net 1.49 is, net 1.29 mar 89 eurosinten.
En wat te tinken fan farske, hearlike spitskoal dy't net foar 1.49, of 1.29 mar foar dyselde 89 sinten fan eigner wikselje kinne.
En sa stiet de hiele folder fol mei "oanbiedingen". Oeral wurde twa prizen bij neamd dy't it net kostet.
It komt mij allegear wat te makke foar. Want in komkommer foar 1.49 soe wol rottekrûd djoer wêze en ek foar 1.29 soe ik mij bekocht fiele.
Mar miskien wurket it sa wol. Oeral bijsette wat it net kost dan liket it altyd in oanbieding.

En wylst ik dit skriuw, hear ik yn it ramt fan it nostalgysk wykein Q65 mei Ann. Net ferkeard.

Op YouTube twa moai filmkes sjoen. En bij de twadde krij ik in hiel goed byld wêr't se it oer sjonge. Fan dêr dat it nûmer sa goed is.

Sint Jabik

Dat de sinne net echt trochbrekke woe op dizze freed en it net echt waarm wie, koe ús net wjerhâlde om de fyts te pakken en rjochting Sint Jabik te gean. Dat ik yn de kop hie in oantal doarpen op myn "alledoarpentocht2011" ta te heakjen.
Der is altyd en oeral wat te sjen en der is fariaasje genôch. Bij Berltsum en Bitgum tusken de kassen troch en bij Wier efkes stilstien bij de nije slûzen. Opfallend dêr. Yn Sint Jabik stiet it pronkje fan it Bildt: de Groate kerk.
De bankjes op it plein foar de tsjerke wiene krekt ferve want oer 2 wiken wurdt it kompleks op nij iepene. Immen fan doarpsbelang dy't dêr drok oan it passen en mjitten wie, lei ús út hoe't it allegear gien wie en wat der feroare wie. It sjocht der prachtich út. Soe dit ek foar ús noch in kear it begjinpunt wurde fan in fytstocht nei Compostello?
En sa fytsten wij fia Furdgum, Rie, Boer en Skalsum werom nei Frjentsjer.
En dêr tusken Skalsum en de akadeemjestêd wie it "hichtepunt" fan de dei. It oanfleanen fan de Anatov 124 nei de landingsbaan op Ljouwert. Je murken oan elkenien dat dit wat "bijsûnders" wie.
55 kilometer troch 15 doarpen dy't allegear harren eigen karakter ha en wêrbij ik allinne yn Skalsum tocht: ek hjir binne de minsken wierskynlik gelokkich. Ik skreau 9 doarpen bij troch dizze route

Frysk

Ik haw wol wat mei statistiken en oersichten. En mei nammen deryn rint de belangstelling noch fierder op. Sa'n kwood 500 eagje ik hielendal troch. A om der wis fan te wêzen dat ik der net yn stean en B om te sjen hokker kunde der wol bij stiet. Beide syktochten hawwe noch nea wat oplevere.
De list mei wenlêsten per gemeente sjoch ik ek altiten troch en ik konstatearje de lêste jierren dat de wenlêsten yn ús gemeente wol wat oan de hege kant binne yn fergeliking mei oare gemeenten. Oan kollega's yn de folle goedkeapere gemeente Súdwest Fryslân lis ik dan út dat goed en moai wenje wat kost en dat ik it mei wille betelje. Se sjogge mij dan ferbaasd oan en freegje harren ôf at ik wol dooch. Nee dus.
Dizze wike krige ik fia @Silvia Hania in top 500 fan de meast yn it frysktwitterjende minsken en ynstânsjes. It woe mij net oan dat ik dêr net yn stie en mei grutte wille koe ik konstatearje dat ik op in skitterjend 27 ste plakje stean. Moaie sifers want fan de 666 stikjes tekst fan maksimaal 140 tekens is der 90,1 % as Frysk oanmurken. Hoe't se dêrop komme wit ik net. Want 9 % fan de tweets binne dus net Frysk. Dat binne der 67 en dat fyn ik in ûnakseptabel oantal.
Dit moat oars en noch Frysker dus.
De top 500

Sei-siswizen (2)

Noch in oantal aardige sei-siswizen dy't earder de Boalserter krante opfleuren of djipgong joegen.

1. Ik sit hjir bêst, sei de poes en se siet op it spek

2. It is in min lân hjirre, sei de skoaier en hij rûn tusken twa polysjes.

3. Wêr no op ta, sei de rôt, doe siet er yn é falle

4. Wij sille se wol krije, sei de abbekaat en tocht oan de sinten

5. Ik bin in man fan de frede, sei Jildert, mar se sille dwaan wat ik sis.

Drank

Der binne fan dy dagen en dingen dan fleane de oerienkomsten en tsjinstellingen trochelkoar. Nim no dizze lêste dagen. Dat freeslike ûngelok yn Ljouwert mei de oprop fan de famylje om it drankriden oan te pakken. Ik skat yn dat elkenien it dêr mei iens is, dus ik sjoch net yn wêrom dit yn de polityk in lang trajekt wurde moat.
In oerienkomst mei de drank waard mij juster middei yn de hân treaun wylst ik in bierke healje soe nei it fuotbaljen (sjen).
"Dit moast mar ris lêze," sei Jaap Toering en hij treau mij "De helaasheid der dingen "fan Dimitri Verhulst yn de hân.
Gjin heal wurk tocht ik gelyk en sette sneontejûn útein yn it boek wêr't de drank ôfspat en útrint. Absurde humor oer in toarstige famylje mei drankfolle ideeën.
En it sil dan ek gjin tafal west hawwe, dat myn lisfyts fannemoarn rjochting de Bjirmen gie. Ik moat bekenne dat de doarpen dêr, noch op myn "2011-alledoarpetochtlistke" steane, mar de wyn wie net ideaal om dy kant út te gean.
En dus gean ik mei de wyn yn de rêch en de sinne yn de nekke de Bjirmen yn.
En sa fyts ik troch Easter- Bier-rum, yn Seis-bier-rum, yn Pieters-bier-rum en Wyn-aam. En at dat net genôch wie fia A-rum en de Bieren werom nei Wommels wêr't ik no oan in Dommelsch sit.

Lul

Der is immen dy fynt mij in lul. Dat kin, dat mei en dat sil net unyk wêze. Ik mei dochs wol oannimme dat der folle mear binne dy't mij in ferfelende lul, in arrongante lul, in eigenwize lul, in wiispratende lul of in gewoane lul fine. Dat krije je at je in miening ha en dat net foar je hâlde.
Mar dy iene dus, dy fynt mij echt in lul. En dat gefoel moat hij kwyt. Alle kearen wer at er mij sjocht en bij mij lâns rint.
Dan siket er mij op en rint sa ticht mooglik bij mij lâns en flústert mij yn it ear ûnder it foarbijrinnen "lul". Gelokkich is it net altiten it selde, hij hâldt wol fan fariaasje want soms is it "grutte lul". "Ach", tink ik dan "wat in flinke fint."
"Ach" tink ik dan, "lit him".
Mar it sint mij dochs net hielendal. Stel no ris dat hij yn it foarbijrinnen efkes te lûd syn "lul" of "grutte lul" útsprekt, wylst ik krekt as fannemoarn mei oaren stean te praten, dan wurdt it ferfelend. Dan kin der betizing ûntstean. We sille elkoar oansjen, en ôffreegje foar wa't dizze titel is.
Dêrom liket it mij in goeie saak om der mar dúdlik oer te wêzen. At immen mei in grut fototastel mei in noch gruttere lins bij mij lâns rint en jim heare it wurdsje "lul" dan is dat foar mij bedoeld. Ek oer "grutte lul" hoege jim net yn te sitten. Ek dat bin ik. Oplost. Hoecht er ek net mear temûk efter mij lâns rinnen. Gewoan foar mij lâns en dan lûd sizze: "Lul" dan binne je in keardel.

St Patrick Day

Hjoed 17 maart is it St Patrick's day yn Ierlân. Dan kin ik net om silger Ronney Drew hinne.
Ik bin der wis fan dat Super Kentie jûn yn de Ierske pub yn Ljouwert in Ierske set hat.

Roubân

Ik haw in hekel oan sûpe mar noch mear oan roubannen. En foaral oan roubannen om de earm fan fuotballers. It is in godswûnder dat der noch wedstriden spile wurde wêrbij fuotballers gjin bân om de earm hawwe. Want der is altiten wol immen oan te wizen binnen of sels fier bûten de klup wêrfoar roud wurde kin mei in bân om.
Is it net foar in earder bestjoerslid, dan is it wol foar in supporter, in efternicht fan de foarsitter, wat lângenoaten fan in reservespiler of de Dutske herder fan de doelman.
It is binnen de rigeltsjes net mooglik dat in inkele spiler in roubân om hat. It is dus allegear of net ien. En krekt dat stiet mij tsjin. Wêrom soe ik in roubân drage at de hûn fan de doelman dea giet. Ik haw neat mei hûnen. Wêrom soe ik in roubân drage omdat bij in freeslike ramp lângenoaten dea rekke binne fan in ploechgenoat dy't ik net iens ferstean kin.
It moat út wêze mei dat sabeare rouen yn groepsferbân.
Rouje mei, in roubân drage mei ek, mar dan ynjûn troch it eigen gefoel.
Ik haw gjin roubân, wol in âlde swarte oanfierdersbân.
Miskien dat ik dy moarn omdoch. Under de jas. Want ik hoech net sjen te litten dat ik te dwaan ha mei de dea fan Eeuwe Reidsma, in man dy't ik net kind ha, mar dy't midden yn it libben (hij wie twa moanne âlder as mij) op syn fyts dea riden wurdt troch twa dronken idioaten.
En dat Trinus Riemersma ferstoarn is, falt mij ek swier. Syn boeken mar foaral syn kollums joegen mij altiten ynspiraasje. Syn lêste kollum yn de LC fan ferline haw ik hjir foar mij lizzen. Ik hie him al útknipt, rekke troch syn wurden. Want syn moaie oersetting fan "House of the rising sun" yn it Frysk einige mei de slotwurden dy't yn myn kop hingjen bleaunen:

"Ik soe wolle, in freon soe dit sjonge bij de gitaar. Wij sitte beide yn de nederklits en faaks kin muzyk en sang ús der boppe-út tille. Salang 't de kreativiteit streamt, is der hoop."

Ik hie oer dy lêste sinnen net in goed gefoel en spitigernôch is dat útkommen.
Ik sjoch út nei it momint dat der in sjonger is dy't syn lêste liet "Huzing bij 't lemieren" sjongt ta earbetoan oan de grutte Trinus Riemersma.

Swarte line

In rjochte line op in fytspaad noege mij meast út om dêr op te fytsen. Bij ûnderbrutsen linen wie it altiten de keunst om der tuskentroch te slingerjen.
At ik om mij hinne sjoch at ik ûnderweis bin dan binn der mear dy't sokke gewaonten hawwe. Meast bern, moat ik tajaan.
In moaie fariaasje op in rjochte line leit op it fytspaad tusken Easterein en Wommels. It paad is funksjoniel opkreaze en dêrtroch mei ik op dat stikje besykje my slingerjend in paad te sykjen.
Dat paad hâlden slagget betiden goed. Ik is sels mooglik om op de Sinner lisfyts mei ûnderstjoer in foto te meitsjen, wêrbij ik efter myn kalkwite learzens oanfyts.

20 yn 50

Hjoed 50 kilometer trape. In moai rûntsje troch ús eigen moaie gemeente mar ek troch Boarnsterhim en Súdwest Fryslân.
Doe't ik werom kaam koe ik myn doarpenlist 2011 bijwurkje want ik besykje dit jier wer nei safolle mooglik doarpen (en útbuorrens) yn Fryslân te fytsen. Moaie haal dien hjoed want 20 doarpen op in stik fan 50 kilometer is net in minne skoare.
Spannum, Winsum, Húns, Hilaard, Boksum, Jellem, Bears, Weidum, Wytgaard, Reduzum,Raard, Poppenwier,Tersoal, Sybrandabuorren, Gau, Goaingea, Skearnegoutum, Reahûs, Easterein, Wommels.
En ik fytste bij Weidum troch útbuorren it Wiel.
De teller stiet no op 59. Noch 358 te gean.



En tusken kilometer 40 en 45 hie ik de gong der flink yn mei de wyn yn de rêch en Child in Time yn de earen. 9 minuut 38 Deep Purple.

Der wurdt grute

De lêste wiken binne in oantal skoalbern of studinten oppakt omdat se driigjende tweets de wrâld yn twitteren. Wie it in grap doe't in studint oankundige dat hij it plysjeburo yn de brân sette soe?
Freedtejûn wie twitterwrâld yn Fryslân efkes "yn opskuor".
De achte hear F.Wester (bekend fan RTL) mei 98392 folgers fûn it nedich om it folgende berjocht te twitterjen.



En dan komme de reaksjes fan de folgers. Sij twitterje it berjocht troch en yn amper 10 minuten sitte alle twitteraars út Fryslân mei eangst nei de tsjustere loft te sjen om de fal fan it fleantúch mei te meitsjen. Of miskien om fuort te dûken foar it fan boppe kommende ûnheil.







De hear Wester hat nei 15 minuten noch gjin klap heard, syn kollega's fan de rampenredaksje binne net útrukt dus twittert hij dan:



En dat gerucht dat hat hij ferspraat. Sorry Wester dit binne hiele minne tweets. En dat foar in sjoernalist.

Gehakbollen

 

Ik haw de wille hân om lang te fuotbaljen. Troch dat fuotbaljen haw ik ek kunde krigen oan in oantal gehakbolspesjalisten. Want nei twa kear trije kertier wrotte en wrame yn it fjild waard nei it earste bierke in gehakbol besteld en dat koe dan nei de safolste oerwinning it absolute hichtepunt wurde mar it koe like goed útrinne op in tryst djiptepunt. Ik haw sels nea de top helle as gehakbolpriuwer (en ek net as fuotballer), want ús priuwers en fuotballers wiene fan heech nivo. Yn meardere kantines lieten sij yn wurd en gebeart elkenien witte at it in fet-, in beskút-, in losse flodder-, in kleffe-, in smaakleaze- of in super bal wie.
De mannen wiene net foar ien bal te fangen en soms wie in twadde nedich om de honger te ferslaan en om de smaak better te pakken te krijen. Mar it barde ek dat der mear mostert frege waard en dat wie net in goed teken. In goeie of in minne klup (lês kantine) hong sterk gear mei de smaak fan de gehakbol. En net allinne de smaak waard yn de beoardieling meinommen ek de foarm en de grutte levere punten op.
De bêste bollen lykwols binne te krijen yn de kantine fan SDS. Alteast neffens dizze mannen. Miskien dat se dêrom ek wol lid binne fan SDS. Harm Bergsma fan Easterein is der sa'n freedtemoarn mei beset om de bollen foar sneon klear te meitsjen. 100 stiks jout hij oan. En hij sjocht se mei wille sneontemiddei ferdwinen yn de hongerige magen. Mei in bytsje mostert.

 

 

 

Tsjeppenbûr

Sa no en dan skriuw ik ek wat foar de Fietserbond, ôfdieling Fryslân.
Sa as oer ôfrûne freed doe't ik op ûntdekkingsreis gie nei Tsjeppenbûr.

De link fan dat stikje is hjir te finen.

Yn 't Flear

De jonge lêzers ûnder jim seit it mooglik neat: Yn't Flear.
Ik betwifelje ek at der wol âlderen binne dy't dit bekend foar komt. Utsein miskien yn de famyljes de Vries. Want Harry Kornelis, René Carel en Johannes de Vries foarmen ein jierren 70 in groep en sij makken yn alle gefallen ien elpee.
It moat sa west hawwe dat de folkeftige Fryske muzyk mij wol ek al oanstie. Oars kin ik net ferklearje wêrom dy elpee yn myn platekast stiet.
Koartlyn haw ik ûnder oaren dizze elpee op CD sette litten en harkje ik sa no en dan wer nei "Toen ik stond op hoge bergen" en "Djip yn é Wâlden". Fierders steane der ferskate lieten op sûnder tekst.
Omdat der no alle dagen yn it radioprogramma Froskepôle in rubryk is mei de Elpee of CD fan de wike like it mij aardich om dizze elpee oan te melden.
En dy oanmelding hat sukses hân. Yn de wike fan 7 oant en mei 11 maart sil der alle dagen in nûmer draaid wurde fan dizze elpee. En mooglik fdat ik moandei of tiisdei tusken 18.10 en 19.00 oere efkes oan it wurd kom.
En yn myn plakboek fan 1980 fûn ik noch in stikje út de krante. En dat toant oan dat ik se doe optreden sjoen ha yn de Koornbeurs. Moai weromtinken oan it begjin fan Tsjoch, wa't doe Frjentsjip neamd waard.

Sei-siswizen

It Boalserter Suffertsje neamden se foarhinne de Boalserter Krante bij ús yn de famylje. Wêrom wit ik net. De Boalserter Krante is noch altiten in tige lêsber blêd.
Yn myn argyf fûn ik in oantal knipsels út dy krante út de jierren 70. Yn de rubryk "stêd en lân" stiene op in bepaalde momint 168 sei-siswizen.
Prachtich om dy no noch te lêzen. It papier is sa giel as jarre mar noch goed te lêzen. Wat mij opfalt dat der ferskillende fan dy sei-siswizen hurde taal hawwe. It liket mij aardich om sa no en dan wat fan dizze siswizen op myn blog te setten.
Hjoed in begjin.
En ik pak der fuort mar pear wrange siswizen út, dy't net útblinke yn froufreonlik wêzen. It muoit mij froulju, ik haw se net sels betocht.

Bêst beteard", sei de boer, "it wiif dea mar de ko libbet"

Ik sjoch it kwea oer de holle", sei Klaes en hij troude in lyts wyfke

No bin wij wer mei eigen folk, sei de boer, doe't er syn wiif te hôf brocht hie.

Men moet jin rêde, sei de boer en hij spande syn wiif foar de ploege

Fersinne is mooglik, sei de man tsjin it wiif, doe hied er de faam patte.

In croissantsje

"Mei ik dizze menear in croissantsje oanbiede?".
Mei dy wurden waard ik fannemoarn begroete bij it stasjon yn Snits. Om goed healwei achten gean ik dêr altiten op syk nei reade jaske dragers, mei it wurdt Spits der op.
De Spits helje foar myn kollega's. Spesjaal foar de kollega's dy't de kofje om kertier foar achten al farsk klear stean hawwe, at ik ûnder brûs wei kom.
"Mei ik menear in croissantsje oanbiede?", kaam wol út de mûle fan in frommeske mei in read jaske oan, mar it wie net de krantefrou.
"Ik haw krekt iten, doch mar net" sa sei ik slap. Want foar in moarnsbrochje meie se mij oars bêst wekker meitsje ek al is it in croissantsje wêr't ik net hiel sljocht op bin.
"Mei ik jo dan in flyer oanbiede", wie de twadde fraach en it wie dúdlik dat dit dus om de ferkiezing gie. It croissantsje wie dus bedoeld om mei oan de praat te hâlden en wylst ik mei de mûle fol frânske bôle stie, gjin werwurd jaan te kinnen.
"Ik hoech gjin flijer," sei ik moai op tiid, "want ik wit al wat ik stimme wol".
En doe slúte Janne Wytske de Vries, de deputearre fan de PvdA dit koart ûnderhâld ôf mei de deadogger fan de dei : "Moai dat je stimmen gean".

Yn it ferline hie ik altyd in protte argewaasje oan de minsken hjir yn it doarp dy't alle jierren, alle ferkiezings in print fan de selde politike partij foar de ruten hiene.
Dat hie net wêze moatten. Sa lang ik stimme kin en mei en it is gemeentelik of provinsjaal dan stim ik FNP. Ik bin al net folle better as al dy oaren.
En op it wurk oan de kofjetafel mocht ik hjoed útlizze op hokker 5 punten ik kar makke foar de FNP. Ik slagge mei flagge en wimpel en rekkenje der sels op dat in oantal myn foarbyld folge hawwe. En dat sûnder croissantsje en struibriefke.

Boek

Ik fyn boekskriuwers keunstners. Dat gefoel krige ik wer doe't ik dwaande wie yn it boek Misbruik fan Lotte en Soren Hammer. In debút fan dizze Deenske broer en suster.
6 jier lang hawwe se der tegearre oan wurke. 6 jier lang. It fielt as in libbenswurk. It boek hat in tige nijsgjirrich en aktueel tema en boeide troch de opset. It naam mij hielendal mei en it wie mar goed dat ik fakânsje hie en dus wat faker it boek iepen die. Want in moai boek lis ik wol gauris oan de kant, om der langer fan te genietsjen.
Dat slagge net bij dit boek. Ik wie wat nijsgjirrich nei de ôfrin en hoe fierder ik kaam hoe minder ik it fûn. En dan begjin ik just hurder te lêzen. Mar foar de dúdlikheid it is perfoarst de muoite wurdich om it te lêzen.

Fakansjebeurs

De Fiets - en Wandelbeurs mei him jierliks ferheuge op de besite fan ús. Wij hope alle jierren wer nije ideeën op te dwaan en ús te ferwûnderjen. Dat earste is net slagge dat twadde wol. Wij steane alle jierren fol ferwûndering te sjen nei dy wrâldfytsers en wrâldrinners mei harren plakboeken, kranteknipsels , ferware kaartsjes en ferkroekele fotos op de tafel foar harren. En it leafst hawwe se de fertrape skuon en smoarge fyts ek noch bij harren stean wylst it soms liket of hawwe se sels trije wike foar dit wykein net ûnder de brûs west. Fytsers ynformeare fytsers hyt soks. "Nee, het was gigantisch zwaar", seit de iene at ik freegje at it wat te dwaan wie. "Het valt best mee", seit de oare at ik him freegje at it net dreech wie. En dus haw ik oan beide neat.
Ferwûndering oer de 14 persoans buskamper, wêr't je in lange buskamperreis meitsje en wêr je boppe yn allegear je eigen sliepkeammerke ha en ûnder in noflike stoel tawiisd krije en wêr't je jûns meielkoar de foartinte opsette moatte en fjochtsje om de 6 fytsen dy't maksimaal mei kinne.
Ferwûndering oer de optearbere skootmobyl, de djoere trekfytsen, it oantal goed bedoelde stiftingen dat wat mei fytsen hat ( bijg. Cycling out of poverty of Make a new outdoor friend) en de konstatearring dat wy al in hiel soad rivieren yn Dútslân befytst hawwe.
En al in oantal jierren meitsje wij op sa'n dei stikem wer plannen om the North Sea Cycle Route wer op te pakken. Fan Boulogne Sur Mere yn Frankrijk nei Gotenborg yn Sweden ha wy in oantal jierren lyn al dien. Mar wij sjogge as in berch oan tsjin de bergen fan Noorwegen. Mar miskien moatte wij de lisfyts foar ien jier oan de kant sette en op in deagewoane bukfyts mei genôch fersnellingen de reis yn Sweden en Noorwegen likernôch mar oppakke.
Dy plannen binne der dus al jierren mar it is noch lang gjin simmer.
Net omdat it sa moai is, mar wol omdat it jeugdsentimint is.

Gadaffie

Ik bin fan 1954. Dat wie in goed jier sizze oaren fan 1954. Wat se dêr mei bedoele kin ik wol riede: Yn in foarm fan irony jouwe se oan dat se it goed foarelkoar hawwe, dat se noch sûn binne en dat boujier 1953 en 1955 om mar wat te neamen gâns minder is.
Rekkene fanôf 1954 freegje ik mij ôf wannear de nammen fan politisy yn myn geheugen harren plakje fûn hawwe. Ik tocht dêroan doe't woansdeitemoarn nei Annabuorren ûnder Turns fytste wylst Dropkick Murphy song oer "the bloody revolution in the air".
Ik tocht oan Libie en oan Kaddafi. Want at ik it no wol of net, dy namme hat him al hiel betiid yn myn geheugen nestele. Ik stopje efkes, sjoch nei de twa swannen dy't gers frette of hinget harren libben der fan ôf (en miskien is dat ek wol sa) en helje allegear nammen boppe fan dy tiid. De nammen Luns, de Gaulle, Soeharto of Soekarno, Willy Brandt, Kennedy en Kaddaffi kin ik dêr betinke.
En de namme fan de Jong komt noch boppe, mar dat kin ik wêze dat de Jong en Luns bij mij de earste Mini en Maxi wiene.
Kaddafi, de ienige noch oan de macht en miskien at dit on-line set wurdt, wol net mear. Kinne je bepaalde nammen ek ferdwine litte of hat Alzheimer dêr it allinnerjocht op.

Oan de wylgen

Oan de wylgen hingje skynt in útdrukking te wêzen dy't út de bibel komt. Myn bibelkennis is net sa grut dat ik sa wit wêr't it stiet mar fia google kom ik der efter dat it de psalmen binne. It betsjut sa iets as earne ôfskie fan nimme.
In toskedokter dy't ophâldt hinget syn boar yn de wylgen, de brêgewipper syn klompe, de dûmny syn toga, de timmerman syn hammer en de fuotballer syn skuon.
Wij hawwe yn de tún in wylgebeam stean. In hiele âlde. Goed 30 jier lyn troch ús plante. Hij eaget net goed mear. Hij hat hjir en dêr wat krupsjes, wat útfal. Ik slút net út dat hij sa misfoarme is fanwege ûndeskundich bijseagjen fan mij. Mar alle kearen begjint hij gewoan wer nei in snoei (lês knoei) partij fan mij. Hij sil gjin grutte hichte mear helle, it groeien giet net ek net mear sa hurd, mar hij docht noch wol mei bij ús yn de tún.




Yn dy beam haw ik juster myn fuotbaltas hongen. It is oer, it is dien, it is foarbij. Dy wylgebeam dy brûk ik om myn stopje oan te jaan. Net dat it foar immen oars wichtich is. Oan it begjin fan dit seizoen al twifel om troch te gean. Ik bin der no út. Holpen troch in blessure.
De tas haw ik der yn hongen, de skuon noch net. Want dy haw ik nedich om de jeugd noch te trainen. De tas haw ik net mear nedich. Ik haw op dizze dei yn febrewaris de boel ôfsluten. In knibbel dy't al sûnt DWP 4 - SDS 5 yn novimber net mear lekker giet, hat it beslút ynlieden. Ik haw gjin striid mear om it wer op te pakken. Ek al is de blessure oer. Ik haw gjin sin mear om sneons rekken te hâlden mei it fuotbaljen en te konstatearjen dat it wer ôflast is omdat fjilden net bespile wurde kinne/meie of omdat de tsjinstanner te min spilers hat. Boppedat is it trainen al lang net mear wat it west: hast altyd in wiete boel wêr't in bal net normaal rôlje wol en ik net normaal drave kin.
Myn tas yn de wylgen. Hoewol dy amper in pear jier tsjinne hat, is it in fodde wurden mei allegear skuorren.



Nee dan myn twa pear sokken. Dy kinne dus likernôch 35 jier lang mei. De kleur is der wat ôf mar der sit gjin gat yn. Dat wie wol in goeie kwaliteit.
Dy sokken wiene oars wol in stikel yn é foet fan sommige bestjoersleden. Dy argewaasje binne se no kwyt.

Fjouwer groepen

Wij hiene earder K3, de 3 J's, de 4 troubadours mar no hawwe wij de Fjouwer dy't in oantal kearen meielkoar optrede. En wêr kinne se dat better dwaan as yn "de lytse Fjouwere" yn Itens. Kommense sneon 26 febrewaris binne se yn Itens, wat him stadichoan begjint te ûntwikkeljen as in rockdoarp foar leafhawwers. Fjouwer groepen dy't in ferskaat oan muzyk bringe. Spesjaal foar rockers en rokjes. En wa't alle 4 nammen fan de groepen út de holle goed útsprekke kin, is gelyk slagge foar it diploma Frysk A en Tsjetsjeens B.

Kâld?

It noege hjoed net út om in flinke traap te dwaan op de fyts. In kâldkommer as mij moat him fersette tsjin syn eigen gefoel. "Skrale wyn", "temperatuur sa't dy fielt is 7 graden ûnder nul" binne teksten dy't ik leaver net hear. En dochs weagje ik mij de kjeld yn. Kom op. Efkes Skrok om, lis ik mij op. Op de bukfyts. Is minder kâld. Mar krekt foar Easterein, mei de sinne yn de kop beslút ik dat Meilahuzen om en fia Itens werom ek noch wol kin. Ik bin noch net ferklomme. Op it binnenpaad krekt foar Itens haw ik de smaak te pakken en beslút fia Rien nei Lytsewierrum te fytsen. Ek bij Rien pak ik it binnenpaad. Twa passanten op it smelle paad hoe is it mooglik. Lytsewierrum.



Se hawwe der lykas bij alle doarpen yn ús gemeente in piktogrammeboerd del setten en dêr wurd ik bij Lytsewierrum net waarm en bliid fan. In tsjerke en in tsjerkhôf. Fan beide gjin ferlet.



Der is mear romte op it boerd en dat hie kind want ik sjoch ek in oranje postbus en in bushalte. Dêr soe ik mear ha kinne.
Lytseweirrum bin ik gau troch, dus op nei it noch lytsere Greatewierrum:in streek sûnder fertier. Lâns de Slachte op nei Reahûs. Sinne en wyn yn de rêch. Hearlik. Fia it binnenpaad nei Easterein. De fearten binne skjin en de rotsoai dy't der útkommen is ferspraad oer it lân.



Utsein de fyts, dy't wierskynlik earne meinommen is om in lette feestgonger thús te bringen en helaas yn de feart smiten. Spitich, want hij is is der net better op wurden yn dy feart.

Yn Easterein soe it fytspaad nei Wommels in opsje wêze kinne, mar ik wol wurd hâlde. Dus Skrok om. It fjirde binnenpaad.



It skiere piktogrammeboerd yn Wommels jout oan dat dêr mear te dwaan is.
Thús haw ik ynienen nocht om allegear putsjes te dwaan bij hús om. Ik haw it net mear kâld.

It regear

De ôfrûne moannen hat dúdlik makke dat dit regear him neat, mar dan ek hielendal neat oanlûkt fan protestaksjes. Dit regear hat mei de sin "earst snoeie dan bloeie" dúdlik makke, wat de folchoarder is.
En wij sitte no noch mar yn de fase fan hjir en dêr wat snoeie, want it bettere hakwurk moat noch begjinne.
Keunstners, ûnderwiisminsken, amtners, natoerorganisaasjes en wat al net mear hawwe op ludike of hurde wize besocht it kabinet op oare tinzen te bringen. Dat is net slagge. Lit dat in les wêze foar oaren. It hat gjin sin om tiid en enerzjy te stekken yn tiidrôvjende aksjes. Al dy demonstranten hiene gewoan op in oare partij stimme moatten. Want dizze trije partijen hawwe mear as 50 % fan de stimmen helle en dus hawwe sa'n 50 prosint fan dy amtners, fan de ûnderwiisminsken, fan dy keunstners en fan dy fjildminsken harren wurk ferline jier net goed dien.
Dus hat demonstrearje gjin sin. Better is it om dy tiid te brûken om mei-elkoar te betinken hoe't je no wol dwaan sille mei dat minder beskikbere jild.
Ik soe ferwize wolle nei de wize wurden dy't omskreaun wurde as de wet fan de heit fan Desmond Tutu: Ferhef dyn stimme net, betink bettere arguminten.

Bijnammen

Yn it AD fan hjoed in aardich artikel oer Ryo Miyaichi, de nije Jappaner fan Feyenoord. Nei twa wedstriden al in bijnamme: Ryodinho. In namme dy't der is omdat de supporters dan net hieltyd dy lestige eigen namme útsprekke moatte. Mar in echte bijnamme kinne je net nei twa wedstriden krije dy't moat je nei in moaie karriêre bij in klup fertsjinje. En Feyenoord hat op dat punt in oantal moaie foarbylden: Ijzeren Rinus, Theo de Tank, Rambo, de Tovenaar van Tatabanya, Pi-air, K2, Koning van de Kluts en De Kromme.

Rûke

"Grutteljus sykten en earmeljus pankoeken rûke fier" is in siswize dy't mij bijbleaun is fan de tiid dat ik de ynboargeringskursus Frysk dien ha. De ynboargeringskursus Frysk hjitte doe Frysk A frysk B en de Akte Frysk.
Trije jier lang haw ik mei in soad nocht mij de taal better eigen makke. De leafde foar de taal wie der al, mar dat wie te min yn myn eagen. It is spitich dat net mear Friezen dy stap setten ha, dan hie it der no grif oars útsjoen mei de taal. Mar lit mij dizze kear mar net seure oer it Frysk mar lit mij it hawwe oer it rûken.
Yn de siswize wêr't ik mei úteinsette hat it rûken in aardige betsjutting. Want foar de dúdlikheid de siswize betsjut dat wat riken oerkomt mear oandacht krijt útsein wannear de earmen wat ekstra's krije. Moai ein soe ik sizze wolle.
Mar werom nei it rûken. Ik haw foarjiersfakânsje. Dat is moai. Dat soe noch moaier wêze kinne at ik it foarjier rûke koe, sa as men soms sa moai seit. En dat is no net it gefal. Fannemoarn op de fyts nei Boalsert rûkte ik fan alles mar gjin foarjier.
Krekt fan hûs ôf krige ik al wer sin oan bôle wat doe't ik bij de waarme bakker yn Wommels lâns fytste. Dat moat in genot wêze at je flak bij de bakker wenje en de wyn goed stiet en je moarns wekker en de noas dy geuren as earste opfangt. Ik soe nea wer Brinta ite, al hoe maklik it ek is.
Krekt bûten it doarp woe ik myn noas wol oplûke foar de stank fan de jarjende boer.
Ik haw neat tsjin boeren, ek net tsjin jarre mar de stank bliuwt mear yn myn burd hingjen as it geurke fan de bakker.
En dy jarre geur rekke ik net earder kwyt as ûnder de reek fan Boalsert: in kofje geur fan de Drie Mollen. Neidat ik yn de Welkoop de boeregeur wer hielendal te pakken krige, gie ik yn omkearde rjochting werom. Bij de kofje lâns, oan de kant fan it jarrelân en wer bij de bakker lâns. Thús earst in bakje hân mei in waarm broadsje. En dêrnei .....nei it húske fansels.

Hurde blaasrock

"Wêr kin ik dij foar wekker meitsje" is ien fan de fragen yn in standert interfjoe yn regionale kranten. De measten sizze dan lit mij mar sliepe mar dat is gjin antwurd. It giet der krekt mei sa'n fraach om, oan der efter te kommen wat foar de persoan hiel wichtich is.
Se meije mij wekker meitsje foar in goed stikje muzyk, in lekker moarnsbrochje en leuke tweets.
Wêr't se mij net foar wekker meitsje hoege is blaasmuzyk. Dat kin mij net bekoare. It wurdt lykwols wer oars at ik Blaas of Glory hear. In rinnend blaasorkest dy't de minsken fernuverje mei hardrocknûmers.
Ut de klarinet, de banjo , de akkordeon, it waskboerd, de lyra en wat gitaren klinke de hurde rocknûmers fan ACDC, fan Metallica, fan Van Halen en fan Motorhead. Oansteklik brocht en kin om mij dizze kant wolris útkomme.

In soad punten

Der binne fan dy wykeinen dan falt alles te plak. Of leaver sein de bal falt yn it goeie doel. Sa as dit wykein. Myn klupke SDS wint mei 6-2 en dat wie ek nedich want yn dizze twadde klasse sneons stiet alles tochtbijelkoar.
It nijs fan sneontejûn is dat Feyenoord wint. Ja seker, yn de Kuip Heracles ferslaan.
Op sneintemiddei fyts ik nei Snits om SneekWZ te sjen tsjin RKHVV. Haadklasse. Moai grien keunstgers, moaie wite linen en in oerwinning fan de Snitsers. En mei 4-2 sjoch ik wer 6 doelpunten. Op wei nei hûs ek it goeie berjocht dat sc Hearrenfean wint fan NAC. Want dy Friezen meie fan elkenien winne útsein fan Feyenoord.
Dat Ajakkes net wint, makket it wykein hielendal top.
Tefreden op de bank mei Pink Floyd.

Yn memoriam

Omrop Fryslân hat op sneintemoarn yn it programma Buro de Vries in rubryk "Yn memoriam". Dat stiet mij tige oan. Ik mei graach in memoriam lêze of heare. Foar de dúdlikheid ik haw leaver net dat minsken dea gean, mar it heart no ien kear bij it libben. In goeie yn memoriam beskriuwt de hichte en djiptepunten want al hoe min in libben ek like, hichtepunten wiene der fêst en al hoe moai it libben ek like, der sille altiten djiptepunten west ha. It moat de bylden fan in minske oproppe dy't je net kind ha mar wol foar je sjogge.
Sneintemoarn waard de yn memoriam fan Wibe Bergsma folge troch in moaie útfiering fan Ideoteque fan Radiohead. Dit is de libjende útfiering en dan klinkt it oars mar net minder.

Humor

Foar ôfgeand oan de liftwedstriid fan 1 jannewaris binne de eardere, de takomstige en de hjoeddeiske lifters al drok oan it melen mei-elkoar. Fia de meel wurdt it oernachtsjen en de weromreis regele. En it is ek in hiel goed middel om de tsjinstanners "tips" te jaan of benaud te praten of in kombinaasje fan beide.
Teade de Boer regele dit jier de weromreis en hij frege yn folle earnst de maten fan de koffers op sadat Ryanair de goeie romte reserveare koe yn it fleantúch.
En sa meelden de lifters harren maten nei Teade. 20 bij 40 bij 55 wie it favorite maatsje.
Je frege je ôf wêr't dy Teade sokke humor weihellet. Ik bin der efter. 6 wiken haw ik dien oer in boek wat ik fan him te lien ha. 6 wiken mar leafst! En at ik sa lang oer in boek doch dan is der wat oan de hân. Dan is it in super moai boek. Ik wol der dan sa lang mooglik oer dwaan. Alle dagen maksimaal 10 siden de bûsen útskuorre. (nee, net de bledsiden Teade).
"Door Ierland met een koelkast" fan Tony Hawks is ien grutte lange grap. En it brocht mij hielendal wer yn de sfear fan Ierlân wêr't no trije kear west ha. De minsken, de kroechjes, de rein, de freeslike diken en de muzyk.
Wat in sels spot yn dit boek. In absolute oanrieder ek foar wa't net fan lêzen hâldt mar wol fan humor. At se mij freegje fan hokker humor ik hâld, dan sil myn andert wêze: dy fan Tony Hawks.
It boek is ek ferfilme en ik leau dat ik tsjin myn gewoante yn foar ien kear in film sjen gean.

Guozzeflecht

It jier 2011 is noch mar krekt oan de gong en ik haw al in frysk boek lêzen. En....dat hat mij goed foldien. "Guozzeflecht" fan Ferdinand de Jong wurdt oankundige as in spannend boek en dêrom stapte ik in kear oer fan Ingelske, Skandinavyske en Amerikaanske skriuwers nei immen yn Boarnburgum.
It kin wêze dat myn spanningsbôge net goed ôfsteld stiet, mar fan echte spanning haw ik neat fernommen. Nee, ik haw genoaten fan it moaie Frysk. It boek liet my wer ris sjen hoe moai ús taal is en hoe 't je mei gewoane wurden dêr in kreas ferhaal oerskriuwe kinne. Mar hjir in dêr in grapke. Oer it ferhaal sels gean ik neat sizzen. Ik fyn it sels nammentlik ferfelend at ik de strekking fan in ferhaal lês wylst ik der noch oan begjinne moat. En at ik wat sis oer de strekking dan giet it ek oer it ferhaal.
En dat ik it net echt spannend fûn, seit mear oer mij as oer it boek.
Ynkoarten mar wer ris in Frysk boek útsykje. It is ek wis en wrychtich goed foar myn eigen taalbehearsking.

Stimwizer

Jan Waterlander wennet yn de gemeente Littenseradiel. Dêr is neat mis mei. Mei dat wenjen yn ús gemeente. At der neat mis is mei Jan Waterlander dat betwifelje ik. Hij docht yn alle gefallen syn bêst om yn it nijs te kommen. Earst gie hij as PVDA-er de striid oan mei boargemaster Liemburg. Dat ferlear hij gelokkich. Net iens op punten mar mei in echte knock-out. Mar hij kaam wer oerein, skamme him net, mar rjochte wol in partij op mei dy namme: Djipread.
Gelokkich foar him wiene der gau ferkiezing en mocht hij mei in stille ôftocht (ôfgong) dwaan.
Mar at der dan wer earne ferkiezings foar binne dan dûkt syn namme ynienen op. Op de 50plus partij stiet syn namme op nû ien.
En dy Jan Waterlander socht dizze wike gelyk de publisiteit wer op troch te stellen dat de stimwizer net doocht.
It kost mij wat muoite mar ik moat him gelyk jaan.
Dy stimwizer klopt net want ik kom op de 50Plus partij út. Dan moat der goed wat mis wêze mei de stimwizer.
Dêrom slút ik mij oan bij de wurden fan Waterlander dat de stimwizer net doocht en lûk ik mij der neat fan oan.
Ik stim dus FNP, dy't yn tsjinstelling ta mij tsjin de ôffaloven is, dy't net wolle dat der yn alle doarpen boud wurdt, wylst ik dat wol in goed plan fyn en dy't foar sâltwinnen binne ûnder de waadsee wylst ik dêr tsjin bin.



Oh ja: de Fnp siet wol ticht bij de útkomst sa't ik dy foar eagen hie.

Leech en heech

It waaide juster dat it rikke. Lekker fytse is dan net mooglik. Moai fuotbal ek net. Dochs like it mij goed om it fytsen en it fuotbaljen te kombinearjen troch op de fyts nei Snits te gean om de wedstriid WPB - Nijland te sjen.
Ik kin kieze út in oantal fytsen. It sil jim gjin nij dwaan dat ik de platste fyts útkeas foar dizze stoarmwyn. En dan soe it in kataai wêze moatte neffens in grut ferskaat fan "deskundigen" want "op in lisfyts ha je dochs gjin lêst fan de wyn". Ik freegje mij ôf at it sokke minsken nea bij de bokse ynwaaid at der hurde wyn is.

In streekderby fan twa ploegen dy't no ek noch yn de selde gemeente lizze. Wylst ik der hinne lisfytste naam ik mij foar de beoardielingslatte net te heech te lizzen foar it fuotbal wat ik ferwachtsje koe.
No haw ik wol in soad mar net hiel heech fuotballe, mar wat ik wol opstutsen ha fan treeners en lieders dat bij hurde wyn de bal leech bliuwe moat. Dat falt net altyd ta en it sil ek net altiten opgean mar at der doelberet lange hege ballen jûn wurde dan wit je wol dat it net heechsteand wie.
In inkele oanfal oer de grûn en krekt dêrút skoarde WPB. Nijland makke ek noch gelyk krekt foar tiid.
En dochs siet ik te wachtsjen op dy iene hege bal. Fan in kollega dy't bij Nijland fuotballet. Hij hie tasein om te besykjen de bal op de sporthal te sjitten. En dat is in flinke hichte.
It is him net slagge. In soad hege ballen sjoen juster mar de ultime bal wie der net bij.
90 minuten mei de kop yn de wyn stien. Yn de lijte wie better west mar fan dêrút wie it in stille pantomime. Ek al is it spul net heechsteand nettsjinsteande al dy hege ballen, de emoasjes laaie betiden wol heech op en dy wol ik graach heare.
Ferklomme lei ik mij nei 90 minuten wer del op de fyts en gelokkich hie de wyn dat ek wat dien.

Waarme truiendei

Ik kin der net sa goed oer dat minsken mij foarskriuwe hokker klean ik oan dwaan moat. Ik haw it ûnderwerp al in kear útdjippe mei in kollega dy't foar psycholooch leard hat en wy binne ienriedich ta de konklúzje kommen dat ek dit út it ferline komt. En omdat je soks dochs net werom draaie kinne lis ik mij der bij del. Of leaver, ik gean gewoan fierder mei myn "seur net oer myn klean" gedrach. In behanneling wie net nedich.
Sa kaam der ynienen de "Casual Friday". Oan it wurd te sjen is it hjir net betocht, mar oerwaaid út Amearika. Mei Casual Friday meie je gewoane, lekker sittende klean oan dwaan, yn stee fan strakke of stoere pakken. De strik mocht thúsbliuwe en it boesgroentsje mocht sels in bytsje út de broek hingje.
Ik haw gelyk wurktiidfermindering oanfrege op freed, want it gie freeds op it wurk allinne noch oer klean. De moandei-tiisdei-woansdei-tongersdei-pakdragers hiene freeds it grutste wurd oer lekker sittende spikerbroeken, slobber boesgroentsjes en sportive skuon.
Hjoed 4 febrewaris is it waarme truien dei. Jeetje mina. Bin ik freeds gewoan lekker thús sil mij in organisaasje wer foarskriuwe wat ik no wer oan dwaan moat.
De kachel in graad leger en in trui oan, wie it advys foar hjoed.
It doel sil wol goed wêze mar at it wurket? Of dochs wol.
Nettsjinsteande de de stoarmeftige wyn bin ik dochs mar efkes op de fyts lizzen gien en haw mij sa'n oardeloere yn it swit jage om tsjin de stoarmwyn yn te kommen. Fia de Bieren, Hichtum, Boalsert, Hartwert de Kliuw, Easterein en Skrok werom nei Wommels.
Myn net lytse bydrage oan de waarme truiendei. De kachel bleaun thús út .
Omdat ik nei de tiid wol efkes ûnder de waarme brûs moast, is it noch in hiele berekkening at myn bydrage oan de waarmetruien-hurdewyn dei noch wat oplevere hat foar it miljeu. Wis is dat ik leaver fyts mei de kachel út dan thús sit mei de trui oan. Ek mei wynkrêft 8.

Bat out of hell

"De frjemde skiednis fan Meat Loafs "Bat out of hell" wie sneontejûn de titel fan in reportaazje yn Classic Albums bij de VPRO. Meatloaf dus. Ferneamd om "Paradise bij the dashboard light", mar je dogge harren te koart at je it album "Bat out of hell" net kinne.
In reportaazje wêryn de âlde stjerren oan it wurd kamen. In moaie reportaazje en doe't it dien wie, moast ik nei boppen. Nei myn LP samling. Net hiel grut, mar wol mei in oantal geweldige albums. Sa as dizze: Bat out of hell.
De nûmers binne super mar de hoes is in plaatsje. Wat in keunstwurk.

Sjongtalint

Op de legere skoalle stie ik net bekend om myn sjongtalint. Bij it wyklikse oerke sjongen hie master leaver dat ik myn mûle ticht hâlde, sadat master dochs noch sprekke koe fan “genôch” sjongkwaliteit yn syn klasse. Ik fûn it net slim en haw der neffens mij sels ek neat fan oer holden.
In goed wike lyn makke in kollega risselwaasje om nei hûs te gean. “Bist mei de auto” wie in fraach wêr’t ik it antwurd wol op wist. “Hast ek in CD spiler yn de auto”?
It antwurd wie ” ja, hoe sa”
“Dan haw ik in leuke CD foar dij. Net te hurd ride mar de spiler goed hurd oansette”
It wie in blanko CD en sûnder ek mar ien oanwizing wat it wie, gie sij op nei de Jouwer.
De oare deis komt de kollega optein lâns. Se sjocht mij mei grutte wurdearjende eagen oan en seit “Goh, wat kinsto moai sjonge, wat klinkt dat goed,”
Ferbaasd sjoch ik har oan; myn tinzen fleane hin en wer; wat stiet er op dy CD, haw ik in ferkearde CD jûn, is dit wat oars? Binne dit lûden fan optredens fan mij ûnder de dûs, of is dit myn fertolking fan “Rode Rozen” yn de tredde helte fan SDS 5. Wat is hjir oan de hân?
“Hoe, bedoelst, ik……….,” freegje ik hoeden.
“Of, of bisto dit net....... is dit dyn broer soms..... dan hat dy deselde stim...... ik fûn it moai, it klinkt goed”.
Hiel efkes wol ik har yn de waan litte, mar it slagget mij dochs net: “Mar beste kollega dit is in wrâldferneamde Ingelske groep, dy’t in moaie CD makke hat”.
Sij sjocht mij suver wat teloarsteld oan; miende kollega te wêzen fan de nije Rebroff, Bono, Jagger of Pavarotti.
En ik? Ik sil mij beriede moatte op myn takomst. Wat ik dwaan wol mei dizze fermiende kwaliteiten. Oan hokker talintejachtprogramma ik mei dwaan sil of bin ik dêr al te goed foar. En moat ik myn âlde skoalle ek noch oanklage fanwege it net herkennen fan myn talinten?
En beste kollega, wat der ek fierders bart mei myn sjong karriêre, ik sil altyd sizze dat ik ûntdekt bin troch dij. Yn de auto tusken Snits en de Jouwer.

Bloed op snein

It is hjoed 30 jannewaris. Dat falt dit jier op snein. Dat wie 39 jier ek sa. 30 jannewaris 1972. Bloody Sunday. De Britten dy't Ieren deasketten. Minsken deasjitte omdat se demonstreare. Minsken sûnder wapens. Dy Ingelsen moatte alle jierren goed herinnere wurde oan dizze dei. In swarte bledside opnimme yn it skeidnisboek. Fol skreaun mei eksuses oan de âlders en famylje fan dy 14 meast jonge minsken.
U2 (de Ieren) makke der in hit oer: Sunday Bloody Sunday, mar ek John Lennon (in Ingelsman) liet protest heare. En ta eintsjebeslút in filmke fan Paul mc Cartney wêr't hij besjongt hoe't it wêze soe at the Beatles Ieren west wiene.

Fytspaad

Justermiddei wat frijwilligerswurk dien foar de "Fietserbond" ôfdieling Fryslân. Mei doarpsbelang Burchwert te fytsen west en om de tafel sitten. Tidens it fytsen lieten se ús sjen wat sij oan problemen sjogge. Myn eigen idee oer it fytspaad nei Boalsert kaam folslein oerien mei harren ideeën. It paad foldocht net mear oan dizze tiid. It is te smel, it oan grut ûnderhâld ta en it is op plakken gewoan gefaarlik.
In moaie útdaging foar de nije gemeente Súdwest Fryslân. Want is it net sa dat foar de fúzje de âlde gemeenten harren potsjes leech makke hawwe oan it opkreazen fan allegear diken? Wie it net sa dat yn de lêste trije moannen fan it jier de measte doarpen yn Wûnseradiel en Littenseradiel net te berikken wiene fanwege wurksumheden?
Dan kin no it each en it jild rjochten wurde op fytspaden. Te begjinnen bij Burchwert. Want it is dochs te mâl foar wurden dat wannear ik nei Boalsert fyts ik Burchwert lizze lit en fia Hichtum fierder gean omdat ik gjin sin ha om "de striid oan de gean mei de ûnfeilige eleminten" fan it paad tusken Burchwert en Boalsert.



Bij it heechhout bij Boalsert is it gewoan gefaarlik om te fytsen troch in te smelle opgong en gefaarlike rânen.



It prachtige winterwaar mei in fytser fanôf Djiplân nei de Boalsertertrekfeart. Dit stik is smel en hobbelich.

Gedichtendei

Juster, 27 jannewaris wie it de nasjonale gedichtendei. Fierders as in Sinterklaas gedicht kom ik net mear en dat hat der sels noch wol oan.
Myn byld fan in gedicht wie altyd dat it rymje moast. En ik moat ek tajaan dat at ik no ris in gedicht lês, ik it beoardielje mei goed en min at it wol of net rymket. It is wol in hiele simpele benadering mar it is net oars.
It skriuwen fan gedichten is mij te folle gesyk om wurden. It is in soarte mei taalarsjitektuer. Hoe wurdt de foarm en wat past dêr dan allegear bij.
It hat wol wat fan puzzels meitsje. Past dit stikje yn de puzzel en past dat wurd yn it skema.
Yn 1976 haw ik dêr wol wat mei oan it prutsen west. Stimulearre troch de LC. Gedichten ynstjoere en at it moai genôch fûn waard, dan kamen se yn de krante.
Jim sille begripe kinne dat ik in stikje krante fan 1976 bewarre ha, at ik jim sis dat ien fan myn "gedichten" bekroand waard: Ik leau fan 25 gûne en fansels ivige eare.




In master tekstdichter is Ivo de Wijs. Hear nei dit prachtige fers