Stoffel op kontrabas

De lêste snein fan de moanne om in oere as fjouwer tilt it yn Easterein op fan de bluesleafhawwers. Yn de túnseal fan Noflik is it gesellige boel mei soms ferrassende bands.
Sa ek snein doe't de Tru Tones harren debút makken yn Easterein. Se makken der wer in moai (dûns)feessie fan.

De band hie in kontrabas spiler en soks leavert mei sfearfolle ferljochting in moai plaatsje op. Boppedat hie de man in pet op en sa fanút de fierte seagen wij suver in bekende..............

 

dus waard dy bekende ek efkes op de kontrabas setten en sûnder problemen spile hij hits as "Skowe, skowe, skowe", "Buske komt sa" en "In skot foar in protter".

de drummer fan de band koe it oplêst net úthâlde op syn krukkie en fleach al trommeljend de hiel seal troch en dielde rekke klappen út oan alles wat los en fêst siet. Tamme de Boer koe him krekt ûntwike mar wist wol wat foto's te meitsjen.

 



Tessel

"De holle leech meitsje", "trochwaaie", "efkes ôfstân nimme", dat binne fan dy kreten dy't brûkt wurde om in tuskenfakânsje oannimlik te meitsjen. Net bij ús mar foaral bij oaren, wol te ferstean.
Myn holle hoecht net leech, want ik soargje der wol foar dat dy net fol komt, wêr't ik ôfstân fan nimme moat, soe ik net witte en trochwaaie liket mij wat oerdreaun omdat ik alle dagen op myn fyts sit of lis en myn burd mij faak genôch foar de eagen waait.
Foar ús jildt gewoan dat ik skoalfakânsjes ha en dat wij yn de hjerstfakânsje in al jierren midwike fuortgeane.
Dit jier waard it wer Tessel. It foel mij dit jier noch mear op as oars hoe folle rekreaasje dat eilân útstrielet. Alles ademt dêr toerisme.
It steurt mij net echt, it is mear ferwûndering.
Ferwûndering oer al dy lege rekreaasjewenten, apparteminten en hotelkeamers. Hoe leech binne dy dan wol net, at it gjin hjerstfakânsje is.

Wij hiene in trijekeamer appartemint boekt fia ynternet. Altiten ôfwachtsje.
It seach der goed en kreas út op de fotos's.
Yn wurklikheid ek.
Op twa dingen nei. Wij moasten der fia in lange gong nei ta dy't wol hiel bot tinken die oan in âldereinhûs en wij misten ien ding: It útsicht.
Beammen. Op 5 meter fan it rút.
In balkon der boppe en it is ferklearre dat wij alle dagen 5 lampen oan ha moasten om elkoar te sjen.

Mar gelokkich siet der in nepfôgel op it rút plakt.

It wolkom wie goed... in jutterke en dy smakke bêst

en wij makken in moai plaatsje fanôf de dyk op de Eastkant fan it eilân

De sinne hawwe wij net folle sjoen....grize loften wol en de reinbôge dy't deunbij út de Waddensee wei like te kommen

wij lêsden fanefter in stek hoe't de natoer dêr beskerme wurdt .....

wij lêsden wat boeken.....ja...ja sels in Frysk boek

wij seagen bij it juttersmuseum.....

wij seagen yn it juttersmuseum

wij harken fia in fideo nei moaie ferhalen fan de jutterkening fan Tessel

en wij krigen besite fan dochter Hildau en Jelske...

en doe moasten wij wol efkes bij Jut en Jul sjen....

En fierders hawwe wij ús best fermakke. Wij hawwe alle doarpen op it eilân efkes besjoen. Wat hin en wat fisk iten, wat rûn en wat fytst (165 km yn 4 dagen) en binne no ek wer bliid dat wij wer thús binne en wer útsicht hawwe.

Strontrees

De moandei fan de hjerstfakânsje giet yn Warkum de strontrees fan start. Lytse en gruttere slippen moatte nei Warmond sile om dêr wat pûden stront ôf te leverjen en dan giet it wer op Warkum oan.
De wedstriid is te folgen fia Track en trace, sjoch dizze link.
De skippen lizze sneins allegear klear yn de havens fan Warkum en dat soarget op de middei foar in drokte fan belang. Tûzenen komme lâns ..................


om te sjen bij it ambacht sylmeitsje.....

om promoasje te meitsjen foar de botter....

om te sjen en te harkjen nei muzikanten yn in prachtich dekôr

om rêstich te wachtsjen op in rikke hearrinkje

om te negietsjen fan al dy houten botters

om bij de haven wat om te hingjen

om te sjen nei droechjende netten

om te hearen nei echte folksmuzyk

 

Lekker grut

Ik soe der in soad foar oer ha om de hiele want yn de keamer rom te meitsjen.
Alle kasten, skilderijen en foto's derút.
Plak  meitsje foar dizze prachtige Bosatlas.
Ik soe der in soad foar oer ha.
Mar 100.000 dollar?
Dan bliuw ik te yn it earstoan mar dwaan mei de lytse Bosatlas.
Haw ik dochs noch wat te winskjen.

Hurdfytse

Ik bin net in fytser, net in hurdfytser mar in lisfytser.
Net alle lisfytsers binne gelyk. Der binne rûchwei twa soarten. De iene groep lisfytsers giet foar de snelheid dus binne dat hast reesfytsers en de oare groep giet foar it ûntspannen fytsen dus binne dat gewoane fytsers, dy't lizze.
Ik mei graach flak fytse, ik haat klimkes en ik haw neat mei ôfdalingen.
Ik haw ek neat mei reesfytsen. Dat giet mij allegear te hurd, je sitte tefolle foaroer en ik mei graach wat sjen, sûnder in stive nekke te krijen.
At ik thús op de bank lis, mei ik wol graach reesfytsen sjen.  Ik ferbaas mij alle kearen wer oer de snelheden op dy tinne bantsjes, oer de maneuvres dy't se betiden úthelle moatte om retondes rûn te kommen, de keunst om hûnen en bern te ûntwiken en de technyk  fan it taske oanpakke.
Oan de ein fan de rees leit de finish. Dêr geane se hinne: allinne, mei in groepke of mei syn allen.
Spannend ! wa wint der, der kin der mar ien winne, wa krijt de blommen fan de miss  en wa komt op it boerd. Op it boerd foar sa lang at it duorret.

It is goed yn de war mei de fytserij. De beerput komt no hielendal leech en der giet net in belutsene frijút.
Lês dit stik fan Guus van Holland mar en dan witte je genôch. Ik sjoch ynienen hiel oars nei Peter Post, nei Breukink, nei Jan Raas en ek nei dy linkebal dy't bij de NOS ferslach docht.

Utskelle is dat noarm?

De supporters fan Harkemase Boys steane bekend om it feit dat se der altiten binne en dat se foar sfear soargje.   Justerjûn kaam de altyd oansprekkende ploech út de wâlden nei Snits. Nei de degradaasje sitte se yn de selde klasse as ONS.
Om safolle mooglik minsken nei it sportpark te krijen wie besletten de derby om 18.00 oere spylje te litten. Goed idee, sa koe ik earst yn de rein nei SDS -Grijpskerk sjen en dêrnei nei de derby.
Spitich dat it reinde, it sicht mei al dy paraplus is net oeral optimaal mar fierders haw ik mij poerbêst fermakke.
Wat mij tsjinfoel wie it stille Harkema publyk. Mei opsetsin wiene wij tusken de wâldmannen stean gien om sa ticht mooglik bij de sfear te wêzen.
No ropt elkenien wolris wat oer en tsjin in skiedsrjochter of ien fan syn assistinten, mar wat in oantal Harkema supporters der útkreamden wie net normaal.
It sfearmeitsjen bestie der foaral út om de grinsrjochter dy't hieltyd foar harren del rûn of draafde foar fan alles út te meistjen. En in wille dat se der sels oan hiene. Alle stappen dy't er die en  alle beslissingen dy't er naam, it resultearre alle kearen yn in skelpartij. Der wie mear belangstelling foar de man mei de flagge as foar de wedstriid.
Spitich dat je sa'n man de skuld jouwe fan it feit dat de mannen it yn it fjild sitte litte.
Gelokkich wie der yn de twadde helte in oar plak.
Nije wike stiet WPB - Harkemase Boys op it programma. Foar de beker. Dat moatte de Harekieten winne kinne, miskien dat der dan mei iets mear respekt oer de grinsrjochter sprutsen wurdt.
Fan beide kanten......

Boargemaster

Begjin dizze wike stie der yn de LC (op tabloid)  in artikel oer de rol fan boargemasters bij "rampen".

Yn it stik waard oanjûn dat in ramp de posysje fan in boargemaster meitsje en brekke kin. Der wiene foarbylden dat in boargemaster hielendal ûnderút gie (Moerdijk) en gefallen dat in boargemaster him profilearre (Alphen aan de Rijn).

Doe't ik it stik lêzen hie, toch ik in flits fan in momint hoe soe dat gean at yn ús gemeente in "ramp" is.

Trije dagen nei it stik yn de krante is Boazum trending topic op Twitter en dat betsjut faak dat er aardich wat oan de hân is.

In grutte brân yn in lyts doarp en asbest yn de loft. Helpferlieners en parselju slingerje de Slachtedyk del op wei nei Boazum.

Yn ienen moat de boargemaster, frou Liemburg mei har gemeentelik apperaat  oan de bak. Helpferlieners bijstean, kommunikaasje mei Boazumers en parse, opfang, befeiliging alles moat regele wurde.

Ik folch it wat op twitter en it falt mij dat fanút de @Keatsebaen1 iepen kommuniseard wurdt.

It liket mij sa ta dat it goed rint, foar sa fier je dêr fan sprekke kinne.

Ik haw der ek alle fertrouen yn.

Frou Liemburg is in pear jier lyn fol fjoer de striid oangien mei Jan Waterlander en hij is fan it toaniel ferdwûn en sij sil no mei sukses it fjoer yn Boazum  mei wetter bestride en it asbest sil ek allegear wer ferdwine.

In opkreaze fytspaad

Op 21 jannewaris 2011 skreaun ik dit ferhaaltsje oer in ferlern stikje fytspaad. 

De kop hie doe ek wêze kind: it ûnnoazelste stikje fytspaad.

It leit bij de Burchwerterhoeke. It is amper 80 meter lang en der fytst nea immen op.

Nei myn miening tsjinnet it gjin inkel doel en fuorthelje hie net ferkeard west.

Grut wie myn ferbazing okkerdeis, doe't ik seach dat it paad net fuorthelle is mar opkreaze. 

Fan trije tegels breed nei mar leafst acht tegels breed. 

Der kinne no twa minsken elkoar ynhelje en tsjinkomme.

De kâns dat soks bart skat ik op minder as nul prosint.

It paad is noch wol like lang. 

Amper 80 meter.

Mar wat docht dy bult dêr yn de midden?

Je soene hast tinke dat de tegels op wiene, mar dat sil net sa west ha. 

Dan hiene se bij de gemeente (?) wol ien rige minder dien. 

It probleem is in daam.

80 meter en dan op de helte in daam.

Om foar te kommen dat de tegels troch de earste de beste trekker mei wein út harren ferbân wipt wurde, is der in trochgong makke dy't mij gelyk oan it ferske "bij de púndyk del" tinken docht.

Wat in kreative oplossing.

At je dizze hobbel ien kear nommen hawwe, dan witte je dat je de folgjende kear de dyk wer del gean. Graue stiennen en fyn grint, ik kin amper sitten bliuwe op myn lisfyts.

Mar wat glinstert dêr sa as ik de sinne der op skinen sjoch.

Dat sil dochs net.....

Nee....dan sil dochs gjin glês wêze.

Ik fyn ien stik, twa stikken, trije stikken en ik sjoch der noch folle mear.

Ik hâld op fan sykjen.

Ik bin gekke Harry net.

Dat binne de lju dy't dit betocht ha.

Dy't dit dien ha.
It is gewoan in skande.

Myn oprop oan alle fytsers: gean net oer dit paad, want sels in Swalbe bân sil dit net trochstean.

Loften

It sa moai at je jûns nei iten net op de bank it iten sakje litte kinne, mar op de lisfyts. 

Kûbaard om sa lang it noch kin.

Mei wat gelok at it waar wat mei sit en at it iten betiid op tafel stiet kin it noch ien wike. 

Dan is it tsjuster.......freeslik

Kûbaard om en geniete fan de pleats, it wite húske en de moune yn de sinne

en de moaie kleuren 

Tsjoch op in oar plak

Tsjoch is in feriening fan Fryske muzikanten. Sij organiseare Tsjoch konserten en it Tsjoch festifal.
Dat Tsjoch festifal waard al moai wat jierren yn de Lawei yn Drachten holden, mar op grûn fan ferskate oarsaken is socht om in oare lokaasje.
Yn Wommels hielendal.....
Yn Drachten mienden se al dat se der mei in bus hinne moasten want Wommels dat is in hiel ein fuort.
No binne wij tal fan kearen nei de Lawei riden en it foel ús alle kearen wer mei.
De bus út Drachten kaam net en miskien is dat it ferhaal wol fan it wat tsjinfallende oantal besikers. De fêste groep út dy kontrijen liet it miskien no wol wat ôfwitte en de Wommelsers en minsken út dizze omjouwing hawwe miskien noch net yn de gaten dat dit in unyk barren is wêr't in grut ferskaat oan muzyk is en
















wêr't je der ek noch bij sitte kinne.


Mar leafst 70 ferskillende akt op 5 podia soargen foar in soad ferdivedaasje.
Ik haw der west fan goed sân oere oant tsjin ienen en haw mij tige fermakke mei. De optredens duorren allegear meast mar 30 minuten dus kinne je hiel wat meipikke sa'n jûn.
Myn oandacht gie út nei:

Jan de Vries, troubadoer út de Bildhoeke en mei syn karateristiek stim en nijsgjirrige teksten, hij song bûten doe't ik oankaam.

De Healers wiene mij net frjemd mar ik woe it bloeslûd dochs wer efkes heare en it fielde wer goed.

Melle Leegstra wie foar mij nij en hij stie yn in smoarhite boppeseal aardige  ferskes te sjongen, dy't yn goed smaak foelen.


Ljoubjr DE band stiet ek regelmjittich op in poadium wêr't ik bin en ik moat sizze dat it nijsgjirrige muzyk is mar krekt myn sjenre net is.

Ik koe noch moai in stikje Adri de Boer en band meinimme dy't no hearlike nûmers fan James Taylor oersetten hat en it earste CD'tsje oerlange oan de slachwurker.

Herman & Rosita, binne de twa Belgyske gasten. In fermaaklik healoerke mei dit echtpear wat al hast 50 jier dwaande is mei it spyljen op ynstruminten dy't se sels makke ha. Werklik fan fan alles meitsje se wat: op in skistok en  in húske ûntstopper fluiten se komplete lieten en op it poadium makken se mei wat handichheid fan in winterwoartel in fluit.
De prachtige humor fan Herman soarge foar in soad ynteraskje.

Joris Linsen & Caramba haw ik te koart bij west om wat fan te sizzen. Ik haw begrepen dat it prachtich wie.
Myn oandacht gie út nei Chris Kalsbeek. Mei syn harp en syn folle stim mei ik him graach Ierske lieten sjongen heare.

Streksum wie wer sa'n nije band (foar mij) en dêr haw ik mei genoegen  nei heard.

Op ien of oare wize woe ik Pieter en Jens net misse.
Wêrom wit ik net want ik hie der noch nea fan heard.
It wie in prachtich optreden.
Twa jonges dy't foaral Mumford & Sons yn in eigen jaske stutsen hiene. Oandwaanlik om te sjen hoe't sy dy prachtige muzyk fan dy Britse band spilen. Gewoan yn it Ingelsk, sadat wij it ek noch meisjonge koene. In hichtepunt dit optreden.

Doe wie it tiid foar Thea en Foeke. Mochten jim fan Doede Bleekr hâlde dan stiet jim dit ek wol oan. Lekkere platte teksten en in healoerke is sa moai as wat.



Bacon & Bones wiene de lêsten dy't ik seach. Lekkere muzyk en soad entûsjasme op it poadium. Spitich dat yn dy seal it lûd wat dof oanhearde.

De ôfsluter, de Tsjoch Flying Hot Country Band haw ik in kertierke oansjoen mar bij sa'n samling fan muzikanten haw ik altiten it idee dat it de measte wille jout oan de minsken op it poadium.

Tsjoch yn Wommels hat mij bêst foldien. It kin om mij wol er. En sa fit as wat.
Mei de frou efter op it pakjedrager nei hûs fytst.
En dat wie al hiel lang lyn want pakjedragers binne oars net bedoeld om minsken te ferfieren.

Tsjoch

Moarn is Tsjoch yn Wommels. Muzyk foar jong en âld.
Mar leafst 70 meast Fryske artisten op meardere podia yn it Dielshûs.
Moai is dat. Sa  folle muzyk en sa ticht bij.
Haw wol in oantal kearen nei Tsjoch yn Drachten west, mar dit is better en foaral makliker. Op fuottten der hinne.
In  programma mei in soad fariaasje haw ik al sjoen.

Fannemiddei kaam ik al efkes yn de stimming. Troch Herman en Rosita.
Twa Flaamske muzikanten dy't echte folksmuzyk meitsje.
Sij dogge dat gewoanwei mei 't Kliekske. mar binne hjir no tegearre.
Mei in hiel soad ferskillende ynstruminten lykas in draailier, fluiten en in lillepypkebonge.
Fannemiddei spilen se yn de studio bij Omrop Fryslân en dat die mij tinken oan in optreden yn Fryslân en oan myn platekast.
Yn 1977 diene sij yn Fryslân in toernee mei Roel Slofstra en Joop Feenstra.
It programma hjitte fan "Hwa laket dêr".

Yn myn plakboek fan 1977 fyn ik noch wat oerbliuwsels út it programmaboekje.

Yn myn elpee kast steane twa moaie elpees fan it Kliekske.

Kocht nei in optreden fan it Kliekske op é  Lemmer.

Moarn bin ik der seker bij at sij optrede yn it Dielshûs yn Wommels.

Leuk nei 35 jier.

Amelân

De bern fan ús skoalle geane oan it begjin fan it nije jier op skoalkamp.
De learkrêft giet mei syn eigen groep en sij freegje der ien begelieder bij.
Ferline jier kaam master V op it idee om mij te freegjen om trije dagen mei te gean.
Ik wit net wêrom at dat sa wie, mar ik bin der noch bliid mei.
Wij gyngen mei noch in groep en twa learkrêften nei Tessel.
It wiene drege mar oh sokke moaie dagen.
It wie mij goed befallen en master V ek,  want dit jier frege hij mij wer.
Hast yn de selde gearstalling as ferline jier reizgjen wij no mei sa'n 28 bern nei Amelân.
Machtige dagen mei fantastyske bern en prima kollega's.

Ofskie nimme bij skoalle, yn de bus, op de boat, fytse, keamer útsykje, tassen oer de kop, sjips en snoep ite, fytse, de fjoertoer beklimme, it strân op, bij it hyndergrêf sjen, fytse, fuotbalje, damme, lekker ite, in spultsje dwaan yn it tsjustere bosk, rinne, sjips ite, wiet reine litte, hast sliepe, gekjaaie, sliepe, bôle mei kleurde hagels ite, tee of yogi drinke, fytse, boatsjefarre, seehûnen sjen, Deuts sprechen,  koekjes ite, film sjen yn museum, genietsje bij akuarium, in oantinken keapje foar heit of mem, bij it wetter boartsje, wiet en kâld wurde, troch de dunen fytse, makaroni ite, bingo, yn it tsjuster nei de fjoertoer rinne, bij de fjoerkoer sitte, prate, fuotbalsjen, broadsjes knakwoarst ite, wurch wêze, hast sliepe, hielendal sliepe, betiid fan bêd, tas wer fol proppe, opromje, bôle ite, lunchpakket meitsje, foar de wyn nei de boat, wachtsje, yn de bus, werom yn Snits, wurch, yn auto bij heit of mem.
Tank sij de bern mar ek myn kollega's Antsje, Rients en Vincent haw ik wer genoaten fan dy selde bern.

Net ferbiede mar begripe

"Niet verbieden, maar begrijpen" dat wie de kop fan in artikel yn it AD fan hjoed.
It giet as gefolch fan de ellinde yn Haren al wer oer it gebrûk fan sosjale media lykas Twitter.
De kop fan it artikel yn it AD slacht op de rol fan âlders fan twitterjende bern.
Doe't ik sneontemiddei  bij de wedstriid SDS 1 - it Fean '58 1  wie en ik it foarwurd fan de foarsitter lêsde, moast ik helaas konkludeare dat de kop fan dit ferhaaltsje ek foar in foarsitter jilde kin
De feiten:

Sytze Kooistra, hast altyd spyljend yn SDS 2, lêsde op freed 21-9-2012 op de webside fan SDS dat hij de folgjende dei mei SDS 1 oantrede moast tsjin Veenwouden 1.
Sytze wie dêr net entûsjast oer en omdat Sytze student kommunikaasje is, fan de sosjale media hâldt, brûkt hij syn twitterakkount om syn gefoel fan dat momint gelyk te dielen mei syn folgers.

Moaie #hastags fyn ik dat.
Foaral de lêste jout oan dat hij graach op de foto wol mei syn ploechgenoaten fan SDS 2. Neat mis mei. Dat je bale om op de bank te sitten is ek neat mis mei. Dat tekent in sportman.
Ien fan Sytze syn folgers is @ff_sds, omdat Sytze wol faker iets oer fuotbal en SDS de wrâld yn twittert.
En foar je it yn de gaten hawwe,  giet sa'n leuke tweet fierder troch in retweet en komt dy telâne bij de LC.
De LC hat al jierren in aardige rubryk yn de moandeiskrante ûnder de namme Sportspotjes.
De redaksje sjocht it berjocht foarbijkommen en fynt it berjocht goed genôch om it op moandei nei dat wykein yn de rubryk op te nimmen.

At ik hjoed bij SDS it foarwurd fan de foarsitter fan SDS lês yn it programmaboekje fan SDS 1 tsjin it Fean 1, dan sjoch ik dat der al wer  ien net bliid is.

 

 

Dúdlik is dat de foarsitter fan SDS de tweet net op de goeie wearde skatten hat.

Spitich is foaral dat hij syn misnoegen yn it foarwurd fan it programmaboekje ûnder wurden bringt mei  "nuvere berjochten".

It is mij net bekend dat Sytze Kooistra in kontrakt hat mei SDS. Sytze wol gewoan graach fuotbalje en sjoen syn  nivo it leafst mei SDS 2. Boppedat hat hij net wegere om mei nei Veenwouden te gean. Hij hat allinne syn gefoel sprekke litten op twitter.

Miskien is it better om te sjen nei de mooglikheden fan twitter foar in fuotbalklup en it net (yndirekt) te ferbieden.
Twitter is in machtich moai medium. Dat fyn ik.

Skuld

Der binne op dit stuit dagen dat ik wat minder fyts as oars. Dat komt omdat ik soms ien soms twa dagen yn de wike yn Beetstersweach wurkje. Ik riid dan mei immen mei dy't oan dizze kant fan Snits wennet en dat skeelt mij deis 4 kilometer.
Ik tocht jûn lit mij dat gemis oan kilometers efkes kompenseare troch in lyts ritsje te dwaan nei it waarme miel.
Ik fyts Kûbaard om en beslút noch in stikje Slachte mei te nimmen.
De Nije Kromme liket mij it heechste doel dizze jûn mar nei amper 8 meter klommen te hawwen (ik tink sa'n 9 %) yn de lytse fersnelling fielt it as sakket de hiele fyts yn elkoar. Mei myn fuotten fêst oan de trapers, slagje ik der noch krekt yn de leuning te gripen sadat ik net omdonderje. Mei ferbjustering sjoch ik dat de hiele derailleur ôfbrutsen is, dat dy de speaken rekke ha en dat dêrtroch meardere speaken brutsen binne.

Wat in lijen. Mear as 2 kilometer fan hús en ik haw al sa it mier oan rinnen. En seker mei in fyts oan de hân.
Yn dy twa kilometer haw ik gjin tiid om mij hinne te sjen mar haw ik wol tiid nei te tinken oer de skuldfraach
Want hjir moat ien de skuld fan ha en dat moat in oaren as mij wêze.
Om te begjinnen de makker fan de fyts: de Raleighfabriek. Dat soks binnen 3 jier barre kin is raar en it is net it earste lijen mei de fyts.
Dan fansels de fytseferkeaper dy hie mij nea sa'n waardeloaze fyts ferkeapje moatten.
Ik kin de skuld ek jaan oan dy man wêr't ik mei nei Beetstersweach riidt. Hie dy yn fierderop yn Snits wenne, hie ik it net yn de holle helle mei dit rûzige waar noch kilometers te meitsjen.
De skuld leit ek Rein Hofstra, dy't dizze Nije Kromme betocht hat. Fierstente steil foar myn fyts en der stiet net in boerd bij dat rinnen better is.
Hat de provinsje dy brêge net betelle omdat der in Slachte maraton komme moast yn 2000? Wat hat dat betocht sa'n Slachtebrêge. Dus, dan leit dêr miskien wol de skuld.

De skuldige dêr geane wij altiten nei op syk.
Ik foar myn stikkene fyts en de rest fan Nederlân foar it fernielde Haren.

It dak fan de wrâld

Ik haw dizze fakânsje it boek "It dak fan de wrâld lêzen" fan Ferdinand de Jong lêzen. Opmerklik want myn measte boeken binne likernôch Nederlânsk
Ik haw it boek mei nocht lêzen. It nimt je mei nei de bergen en nei Skotlân.
Nei de Guozzeflecht it eardere boek fan de Jong is dit in goed ferfolch.
Ik mei graach oer de taal en humor dy't hij  brûkt.
Boppedat sprekt it mij oan dat hij it ferhaal situearret op plakken dy't besteane en herkenber binne.
Want ik haw de "mislike" gewoante dat ik it earste it beste plak wat neamd wurdt yn in boek opsykje.
Ik wol witte wêr't is spilet en wêr't is krekt is.
Oer de ynhâld fan dit ferhaal lit ik mij fierders net út. Ik soe elkenien oanriede om it te lêzen.
Ik besykje it no bij oaren oan te rekommandearjen mei de wurden: it lêst net dreech , it is in nijsgjirrich ferhaal en it is herkenber sa as de ferwizing nei dit hearlike nûmer.

In ritsje

Sa lang it noch kin en ik net ferklomje op de lisfyts, besykje ik op snein noch wat kilometers bijelkoar te fytsen. Myn matige ynset dit foar ier liket mij no op te brekken.
10.000 kilometer is it absolute minimum wat ik nei stribje yn in jier.
It sit no op sa'n 7000 kilometer en sil de kommende 95 dagen gemiddeld sa'n 30 kilometerper dei fytse moatte. En dat is noch in aardige útdaging, want in dei net fytse........

Hjoed krekt boppe dat gemiddelde fan 30. In slach fia Wytmarsum en Wûns nei Makkum en fia Skuzum (wat in moaie namme) , Allingawier en Boalsert werom.

Wa rint hjir yn?

Goede dag!

Het is inderdaad mijn genoegen te schrijven u deze brief, waarvan ik denk zal een verrassing voor u als we nooit eerder hebben ontmoet, en ik ben diep bedroefd als ik op een manier verstoord uw privacy. Ik ben de heer Paul Fletch Van Harlsden, North West London, hier in Engeland. Ik werk met Santander Bank plc Londen. Met alle respect en aanzien, Ik schrijf u vanuit mijn kantoor, dat zal worden van enorme voordeel voor ons beiden. In mijn departement, waarbij de Private Banking Manager (Greater London Regional Office). Ik ben de persoonlijke accountant te laat Mr.Ron Bramlage een zakenman, een Amerikaanse burger die helaas verloor zijn leven, werd zijn vrouw en hun vier kinderen gedood toen hun kleine vliegtuig stortte neer in een moerassig gebied van centraal Florida op 7 juni 2012. De heer Ron Bramlage, een prominente zakenman die eigenaar was van Roadside Ventures LLC en ook een makelaar, was van plan om te komen van een hier te investeren in onroerend goed en andere winstgevende business ventures in Engeland waarin hij het totale bedrag van 13.700.000 pond GBP afgezet (dertien miljoen zevenhonderdduizend pond) op een rekening hier in onze bank, die ik denk dat niemand weten.

De keuze van contact met u wordt gewekt van de geografische aard van waar je woont, met name vanwege de gevoeligheid van deze transactie en de vertrouwelijkheid hierin. Nu onze bank heeft gewacht voor een van de familieleden of partners om te komen-up voor de claim, maar niemand heeft dat gedaan. Ik heb persoonlijk het ongelijk zijn gesteld bij het lokaliseren van de verwanten of partners, ik zoek uw toestemming om u te presenteren als de nabestaanden of partner om onze overleden cliënt, zodat de opbrengst van deze rekening gewaardeerd op 13,7 miljoen pond GBP (dertien miljoen zevenhonderdduizend pond) kan worden betaald aan u, en nog veel meer dus ik ben jullie te verzekeren dat dit bedrijf is 100% risico vrij. Indien dit voorstel aanvaardbaar is voor u, kunt u trachten om meteen te antwoorden mij.

Op de overdracht van dit fonds in uw account, 40% zal uw deel zijn met betrekking tot de rekening verstrekken en uw verleende assistentie tijdens de overdracht van het fonds op uw bankrekening, zal 50% zijn mijn aandeel is de coördinator van de transactie, terwijl de resterende 10% wordt verdeeld naar verschillende respectabele liefdadigheidsorganisatie in uw land. Ik hou van het helpen van de armen!

Ik heb alle nodige juridische documenten die kunnen worden gebruikt om een ​​back-up van deze claim we gaan maken met betrekking tot dit fonds. Alles wat ik nodig heb is het invullen van uw naam of informatie aan de documenten en het het in de Britse High Court hier in Londen legaliseren aan u als de rechtmatige begunstigde bewijzen. Alles wat ik nu nodig is uw eerlijke samenwerking, vertrouwelijkheid en vertrouwen plechtige zodat wij deze transactie doorzien. Ik garandeer u dat dit zal worden uitgevoerd onder een legitieme regeling die zal u beschermen tegen een schending van de wet.

Gelieve mij de volgende: zoals we hebben vijf dagen de tijd om het uit te voeren door. dit is zeer dringend te behagen.

1. Volledige naam

2. Uw Telefoonnummer

3. Uw adresgegevens.

Na gegaan door middel van een methodische zoeken, heb ik besloten om contact met u hopen dat u vindt dit voorstel interessant. Gelieve op uw bevestiging van dit bericht met vermelding van uw interesse, zal ik verstrekken u met meer informatie. Endeavor om mij te laten weten wat uw beslissing dan hou me op te wachten. Bel me of schrijf me op de ontvangst van de e-mail: Tel: 

Met vriendelijke groet,

De heer Paul Fletch.

Earst

Foar wa'r de Ljouwerter Krante net lêst, dizze prachtige strip.
Sa ienfâldich, mar sa leuk

CD

Sûnt ik nije muzyk harkje fia in betelle ferzje fan Spotify, haw ik mij foarnommen om gjin CD's mear te keapjen.  In foarnimmen dat no in moanne as fjouwer stân holden hat.
Fannacht kaam ik wer mei in cd thús. Kocht op it Greidhoekfestival.
De feroarsakers?
Henk en Melle.
Klinkt  miskien  as it genre fan Nick en Simon of noch slimmer Lucas en Gea.
Dat is net sa.
Henk en Melle binne twa muzikanten dy't mei gitaar en in oargeltsje it poadium betrede.
Wat knullich, wat sullich, wat ferstruid, wat ferlegen mar hiel bijsûnder echt en leuk.
Henk Koorn en Melle de Boer makken ek reklame foar harren cd.
Ik koe it net litte. Foar 5 euro kinne je ûnmoglik sa'n stikje muzyk lizze litte en at de muzyk op cd neat is dan haw ik yn alle gefallen in moai cd hoeske.

In ponsjo

In hiel tin stik plastic yn in lyts pûdsje wat de foarm oannimme kin fan in minskefiguer is in ponsjo. Sa'n ding kostet net folle en skynt hiel maklik te wêzen. Je kinne sa 4 yn de bûse stekke at je der op út gean sûnder der lêst fan te hawwen.
Dat lêste die ik ek, doe't wij freedtejûn nei Jorwert gyngen om it iepenloftspul fan de Goeie, de Minne en Lilleke te sjen.
"It bliuwt droech" hie ik de waarman sizzen heard om 17.30 oere wylst wij swier driigjende loften temjitte riden. Mooglik dat it yn de buert fan Kollum droech bleaun is, yn Jorwert net.
De ponsjos wiene nedich krekt foar en tidens de foarstelling.
It gie de spilers makliker ôf om dêr in geweldich stik del te setten mei hearlike tekstgrappen en in soad ferrassingen dan myn poging om in ponsjo oan te lûken.
It punt is dat je romte ha moatte om sa'n ding sûnder lijen oan te dwaan. Je moatte it boppedat ek mei belied dwaan.
Om te begjinnen is it de keunst om it gat fan de holle te finen en dêr de holle ek troch te drukken. De rest moat dan dan fansels gean.
Triuw je de holle bijgelyks troch ien fan de earmsgatten, dy't te lyts binne dan ûntstiet der in probleem.
It plastik begjint te skuorren en op it momint dat je konstateare dat it mis is, liede de herstelaksjes ta noch mear skuorren. Nei in heal kertier omklauwe hawwe je mei wat gelok noch krekt in stikje plastik oer de broek hinne en dan mar hoopje je dat it ek noch reint.
Ik sprek út erfaring. Myn poncho trof it net. Hij mocht mar ien kear tsjinje as reinkearder.  Foar in stik fan myn jas en in stik fan myn broek. Mar goed dat it net hurd reinde.
Der is úteinlik in stik plastik oerbleaun wat no yn de kontêner leit yn Jorwert.
Fan de 4 ponchos binne der trije wer thúskommen en dy meie takem jier wer mei at wij wer nei Jorwert gean. Ik nim in gewoane reinjas mei.
Ien gelok, ik hie de hannen frij om in foto te nimmen fan trije ponchos dy't wol goed brûkt waarden troch frou en dochters.

80 euro boete

"80 euro boete foar fytsen op de stoep" lês ik yn de krante.
De plysje yn Amsterdam begjint nije wike in aksje om it fytsen op de stoep werom te bringen.
Ik kin net goed beoardiele hoe grut it probleem dêr is.
Fytse op de stoepe is ferfelend at der in soad minsken rinne. Seker at de fytsers der lâns jaaie en gjin respekt ha foar rinners.
Kom ris yn it bûtenlân op de fyts. Fytse mei dêr oeral.
Op de sneldyk lykas yn Ingelân en Frankryk.
Op stoepen lykas yn Dútslân, Eastenryk, Denemarken en Sweden. Yn dizze lannen hâlde fytspaden samar op en begjinne ek samar wer. Tuskenllizzende stikken binne dan stoepen wêr't je gewoan fytse.
As fytser pas je je gedrach en snelheid wat oan at der rinners binne.

Fjouwer kear yn de wike bin ik yn oertreding.
Bij it station yn Snits helje ik moarns in Spits. Krekt as alle oaren dy't dat ek dogge fytse wij nei de krante jonge dy't hast op it perron stiet. Moai is dat. Rinners, wachters en fytsers allegear op de selde stoepe.

Mocht it Amsterdamse stopebelied ek yn Snits útfierd wurde, dan losse wij dat sels wol op. In pot giele ferve en dan hawwe wij ek in fytspaad. Sa lizze se de fytspaden yn Sofia ek oan.